Ας θυμηθούμε ένα βαπόρι που έγραψε μεγάλη ιστορία στην γραμμή των Δυτικών Κυκλάδων.
Το θρυλικό “ΜΗΛΟΣ ΕΧΠΡΕΣ” ήρθε στα μέρη μας τον Απρίλιο του 1988.
Στα μάτια μας τότε φάνταζε πολύ μεγάλο, καμία σχέση με το “ΙΟΝΙΟΝ” και το “ΚΙΜΩΛΟΣ”.
Η ταχύτητά του ήταν λίγο μεγαλύτερη από την ταχύτητα των συμβατικών πλοίων που εξυπηρετούν σήμερα την γραμμή.
Το ταξίδι για την Σίφνο, μέσω Κύθνου και Σερίφου, κρατούσε πέντε ώρες. Και στην Μήλο έφτανε σε 6 ώρες και 30 λεπτά. Ήταν πολύ γρήγορο στη μανούβρα. Τότε, βέβαια, δεν υπήρχε separation zone.
Στην γραμμή των Δυτικών Κυκλάδων ταξίδεψε μέχρι το 2002.
Μετά μας άφησε για τα νησιά του Βορείου Αιγαίου.
Μόνο μία φορά επέστρεψε ξανά αντικαθιστώντας το πλοίο που εκτελούσε τα ενδοκυκλαδικά δρομολόγια.
Η εταιρεία του ήταν μία από τις καλύτερες εταιρείες στην Ελλάδα.
Μετά το 1998 όλα άρχισαν να αλλάζουν.
Ο ανταγωνισμός μεγάλωνε, τα πάγια έξοδα των πλοίων πήραν την ανιούσα και το τέλος της παλιάς ακτοπλοϊας ήρθε το φθιμόπωρο του 1999.
Η δημιουργία της Hellas Ferries άλλαξε τελείως τον ακτοπλοϊκό χάρτη.
Το αν η κατάσταση από το 2000 και μετά έγινε καλύτερη ή χειρότερη θα το κρίνει η ιστορία.
Εμείς αυτό που ξέρουμε είναι πως εταιρείες, σαν την LINDOS LINES των Σταθάκη-Μανούσου, στήριξαν τα νησιά μας όσο περισσότερο γινόταν.
Καπετάνιοι σαν τον καπετάν-Στέλιο τον Βιτσαρά και τον καπετάν-Γιώργη τον Σιγάλα έδωσαν σε αυτά τα πλοία μία απίστευτη αίγλη.
Ο καπετάν-Στέλιος ο Βιτσαράς μας ήρθε στην γραμμή των Δυτικών Κυκλάδων από τα πλοία του Νομικού και τα πλοία της Ελληνικής Ακτοπλοϊας.
Το 1993 ανέλαβε το “ΓΕΩΓΙΟΣ ΕΞΠΡΕΣ” και ενάμιση χρόνο αργότερα το “ΜΗΛΟΣ ΕΞΠΡΕΣ”.
Υπάρχει μία απίστευτη φράση του καπετάν-Στέλιου του Βιτσαρά που έχει μείνει στην ιστορία.
Σε ένα ταξίδι με το “Γεώργιος Εξπρές” για Πάρο-Νάξο-Ίο-Σαντορίνη συνέβη το γνωστό περιστατικό, όπως μας το διγηήθηκαν άνθρωποι που ήταν παρόντες στο συγκεκριμένο ταξίδι.
Με καιρό κοντά ή και πάνω από τα εννιά μποφώρ, με τον τοπικό σταθμό της Νάξου να δίνει 10 με 11.
Το πλοίο δεν έπιασε σε κανένα λιμάνι και πήγε και φουντάρησε στην πίσω μεριά της Σαντορίνης.
Σε κάποια στιγμή, ο καπετάν-Στέλιος Βιτσαράς, ατάραχος στην γέφυρα, είπε την φράση που έμεινε στην ιστορία “Ένα τσάϊ και γραμμή”.
Εκείνη την ημέρα δεν πρέπει να ταξίδευε κανένα άλλο πλοίο.
Αφιερωμένο στην μνήμη ενός ανθρώπου με ψυχή μικρού παιδιού.
Μέρες που είναι ας μην ξεχάσουμε όλους όσους πρόσφεραν τόσα πολλά στα νησιά και τους κατοίκους τους.
Υπήρξαν εποχές που η ακτοπλοϊα γνώρισε μεγάλες δόξες.
Και το λιμάνι του Πειραιά ήταν γεμάτο με πλοία και πολλών λογιών σινιάλα…
Γιάννης Καρπαθίου