Φαίνεται ότι όσο περνούν τα
χρόνια οι κατατάξεις των κομμάτων στον άξονα δεξιά – αριστερά, που
πρωτοεμφανίστηκε μετά τη Γαλλική Επανάσταση του 1789, ατονούν ολοένα και
περισσότερο. Τα κόμματα γίνονται ολοένα και πιο πολυσυλλεκτικά, προσελκύοντας
μέλη και οπαδούς με ποικιλότροπες αντιλήψεις και με κοινή εστίαση σε λίγα
θεωρούμενα ως ισχυρά χαρακτηριστικά. Σε αυτού του είδους κομματικά μορφώματα
συμφύρονται πολυποίκιλες επιδιώξεις που, σε πολλές περιπτώσεις, τα στενά
προσωπικά συμφέροντα είναι κυρίαρχα, ασκώντας κάθε είδους δυναμικές παρεμβάσεις
για την ικανοποίησή τους μέσω των εκλογών και της συνεπαγόμενης ανάληψης της
εξουσίας. Στις περιπτώσεις που αυτές οι επιδιώξεις προωθούνται η επόμενη
στόχευση είναι η διατήρηση του κόμματος στην εξουσία μέσω της εξασφάλισης
σταθερής της κοινοβουλευτικής βάσης.
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο ΕΙΔΗΣΕΙΣ – ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΘΑΡΡΟΣ .
