Οι πρόσφατες πολυήμερες διακοπές ρεύματος που «γονάτισαν» περιοχές όπως η Εξοχή, το Πανόραμα και οι δήμοι Θέρμης και Θερμαϊκού, φέρνουν στην επιφάνεια μια πικρή αλήθεια που η Χαλκιδική βιώνει κάθε καλοκαίρι: Η Ελλάδα κεφαλαιοποιεί τη φύση, αλλά υποτιμά τα «ανθρώπων έργα».
Συμπέρασμα 1ο: Υποδομές μιας άλλης εποχής
Η εικόνα στη Χαλκιδική και την περιφέρεια Θεσσαλονίκης αποδεικνύει ότι οι υποδομές παραμένουν προβληματικές. Με εξαίρεση τους αυτοκινητόδρομους, οι υπόλοιπες βασικές ανάγκες (ρεύμα, νερό, αποχέτευση) χρειάζονται τεράστιες επενδύσεις.
- Το δίκτυο ηλεκτρισμού είναι ευάλωτο επειδή είναι εναέριο.
- Η λειψυδρία εντείνεται από απώλειες στα δίκτυα που φτάνουν το 30% – 40%.
- Οι συνοριακοί σταθμοί, η είσοδος για χιλιάδες οδικούς τουρίστες της Χαλκιδικής, θυμίζουν άλλες δεκαετίες.
Συμπέρασμα 2ο: Μια αγορά ακινήτων χωρίς… αντίκρισμα υποδομών
Το παράδοξο είναι ότι το κράτος και η αγορά τιμολογούν τα ακίνητα βάσει γεωγραφίας και ιστορίας, αγνοώντας τις ελλείψεις.
- Στη Μύκονο πληρώνεις 500€ τη βραδιά και η βρύση τρέχει λάσπη.
- Στη Χαλκιδική αγοράζεις «χρυσό» οικόπεδο που το καλοκαίρι δεν έχει νερό να ποτίσεις ούτε τα βασικά.
- Στα προάστια της Θεσσαλονίκης πληρώνεις υπεραξία για την «απλωσιά», αλλά δεν έχεις αποχετευτικό δίκτυο ή σχολείο.
Η Αναπτυξιακή Αδυναμία
Ακόμη και αν εμφανίζονταν σήμερα τα 150-200 δισ. ευρώ που υπολογίζει η Τράπεζα της Ελλάδος ως «επενδυτικό κενό», η χώρα –και ειδικότερα η Χαλκιδική– θα δυσκολευόταν να τα απορροφήσει. Οι υποδομές δεν αντέχουν και η γραφειοκρατία λειτουργεί ως τροχοπέδη.
Όσο οι αξίες των ακινήτων βασίζονται μόνο στο «φυσικό κάλλος» και όχι στη λειτουργικότητα των υποδομών, η Χαλκιδική και τα πέριξ της Θεσσαλονίκης θα παραμένουν όμηροι ενός δικτύου που βρίσκεται στα όριά του.