Το «Έφυγες με το ‘Πατρίς’» είναι μια θεατρική παράσταση που φέρνει στη ζωή το βιβλίο του ιστορικού Κώστα Κατσάπη «Αυστραλία – Δέκα Ιστορίες».
ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ
Ορισμένοι χαρακτήρες παρουσιάζονται φυλακισμένοι στα κοινωνικά «πρέπει», με φράσεις όπως «Δεν μπορούσα να αθετήσω τον λόγο μου», και άλλοι στην προσπάθειά τους να αποκτήσουν μια ταυτότητα, μετατρέπονται σε έρμαια του κρατικού μηχανισμού «για πρώτη φορά αισθάνθηκα κάποιος».
Για κάποιους η μετανάστευση στην Αυστραλία σηματοδοτεί τη σωτηρία, ενώ άλλοι μαστίζονται από την ξενιτιά και αναπολούν το κελάηδισμά των πουλιών στην πατρίδα.
«Ήθελα να δούμε την αλήθεια αυτών των ανθρώπων, δεν θέλαμε τίποτα παραπάνω από το να δείξουμε αυτούς τους ανθρώπους μέσα από την αλήθεια τους. Είτε η αλήθεια ήταν κάτι που εκείνη τη στιγμή τους κολάκευε είτε ήταν μία αλήθεια που εκείνη τη στιγμή τους μείωνε».
ΣΧΕΣΗ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ-ΠΑΡΟΝΤΟΣ
Η θεατρική παράσταση του έργου «Έφυγες με το ‘Πατρίς’» αφηγείται τους κόπους, την εργατικότητα και τις παθογένειες που μετέφεραν οι Έλληνες που μετανάστευσαν στην Αυστραλία τη δεκαετία του ’60. Μας υπενθυμίζει τις βαθιές μεταναστευτικές μας ρίζες και πώς αυτές διαμορφώθηκαν με το πέρασμα του χρόνου. Είναι ένα έργο καταγραφής, μνήμης και σεβασμού που δίνει την ευκαιρία στους θεατές να θυμηθούν και να αναγνωρίσουν τον κόπο όλων των ανθρώπων που έφυγαν.
«Θα ήθελα ο θεατής να θυμηθεί μια πτυχή της ζωής του, την οποία όταν τη ζούσε μπορεί να μην την αξιολογούσε με τον ίδιο τρόπο. Θα ήθελα βλέποντας την παράσταση να γυρίσουν στην δική τους ανάλογη περίοδο της ζωής τους το ’60. Είναι βέβαιο ότι θα θυμηθούν ανθρώπους τους οποίους μπορεί να έχουν ξεχάσει και να πούν ‘βρε αυτός εκεί ο Αρίστος δεν είναι σαν αυτόν που ξέραμε τότε’. Είναι μια παράσταση που καταγράφει και προκαλεί τη μνήμη».
Το έργο διαθέτει διδακτική αξία για την νέα γενιά, καθώς μέσα από την παράσταση, αλληλεπιδρά με τις ρίζες και την ιστορία της χώρας. Λειτουργεί ως έναυσμα προβληματισμού, καθώς μπορεί να προξενήσει την περιέργεια του θεατή να αναζητήσει πληροφορίες για την ελληνική ομογένεια στην Αυστραλία.
Κλείνοντας, η κυρία Μαργαρίτα Δαλαμάγκα-Καλογήρου αναφέρει:
«Μου αρέσει που έρχονται νέα παιδιά και βλέπουν την παράσταση και μαθαίνουν για την ιστορία της χώρας τους, η παράσταση λειτουργεί βιωματικά όχι ως σχολικό μάθημα. Μπορεί μέσα από αυτό το έργο τα νέα παιδιά ερχόμενα σε επαφή με τις ρίζες τους, να αποκτήσουν το ενδιαφέρον να ψάξουν για την ελληνική ομογένεια στην Αυστραλία όπως και για τις ρίζες τους, ή ακόμη να ταυτιστούν με κάποιο χαρακτήρα και να γεννηθεί η περιέργεια για μετανάστευση, είτε στην Αυστραλία ή κάπου αλλού».