Λιγότερο απο 1 λεπτό
Διάρκεια άρθρου:
Λεπτά
Κύριε Μαντζουράτε, τι συμβαίνει με το θαλάσσιο πάρκο και γιατί υπάρχει τόσο μεγάλη ανησυχία στο νησί;
Το ζήτημα έχει βαθιά πολιτική διάσταση. Δεν είναι ένα “τοπικό θέμα” μόνο. Από τον περασμένο Απρίλιο υπάρχει πράξη συγκρότησης εθνικής χωρικής στρατηγικής για τον θαλάσσιο χώρο και εντάσσεται σε ευρωπαϊκή διαδικασία. Στην πράξη μιλάμε για ανακατανομή και δέσμευση θαλάσσιων ζωνών που εξυπηρετεί μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα.
Ακούγεται έντονα ότι “είναι εντολή Μητσοτάκη”. Ισχύει;
Ακόμη κι αν κάποιοι το παρουσιάζουν έτσι, η ουσία είναι πως πρόκειται για ευρύτερη στρατηγική που έχει περάσει σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Δεν αφορά μόνο πρόσωπα. Είναι πολιτική γραμμή που υπηρετείται διαχρονικά από κυβερνήσεις και κόμματα που έχουν συμφωνήσει σε αυτές τις κατευθύνσεις.
Τι λέτε σε όσους υποστηρίζουν ότι “τα θαλάσσια πάρκα είναι για την προστασία του περιβάλλοντος”;
Κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει ότι η θαλάσσια ζωή χρειάζεται προστασία. Το θέμα είναι ότι δίπλα σε “ζώνες προστασίας” μπορεί να προχωρούν δραστηριότητες πολύ πιο επιβαρυντικές: εξορύξεις, σεισμικές έρευνες, μεγάλες ιχθυοκαλλιέργειες, ακόμη και εγκαταστάσεις ενέργειας. Άρα τίθεται ερώτημα: ποιο περιβάλλον προστατεύεται πραγματικά και από ποιους;
Πώς επηρεάζεται η καθημερινότητα και η τοπική οικονομία, ειδικά στο Ληξούρι;
Υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να πληγούν άμεσα μικρές επιχειρήσεις και εργαζόμενοι που ζουν από τον τουρισμό. Όταν παραλίες βγαίνουν εκτός ή μπαίνουν περιορισμοί, ο κόσμος αναρωτιέται: πού θα πάει ο επισκέπτης; τι θα κάνει ο επαγγελματίας που έχει επενδύσει σε μικρό κατάλυμα ή σε τουριστική δραστηριότητα;
Ένα βασικό παράπονο που ακούγεται είναι ότι “απαγορεύουν στους ντόπιους” αλλά άλλοι συνεχίζουν κανονικά. Τι εννοείτε;
Υπάρχει αγανάκτηση για άνιση αντιμετώπιση. Όταν ο μικρός ψαράς περιορίζεται και την ίδια ώρα μεγάλες δραστηριότητες ή ξένα αλιευτικά εμφανίζονται ανεξέλεγκτα, δημιουργείται αίσθηση αδικίας και υποκρισίας.
Γίνεται λόγος και για εξορύξεις στο Ιόνιο. Συνδέεται αυτό με το θαλάσσιο πάρκο;
Το βλέπουμε ως κομμάτι της ίδιας λογικής: αξιοποίηση θαλάσσιων πόρων για κερδοφορία. Ειδικά στο Ιόνιο, σε μια περιοχή με σεισμικότητα, η συζήτηση για εξορύξεις προκαλεί επιπλέον ανησυχία, ενώ πολλοί θεωρούν ότι οι περιβαλλοντικές μελέτες δεν απαντούν στα κρίσιμα ερωτήματα.
Γιατί λέτε ότι “τώρα είναι αργά” και “το πουλάκι πέταξε”;
Διότι φαίνεται πως οι διαδικασίες προχώρησαν χωρίς ουσιαστική ενημέρωση ή διαβούλευση. Όταν ο κόσμος μαθαίνει εκ των υστέρων και όταν οι αποφάσεις εμφανίζονται ήδη κλειδωμένες, η αντίδραση γίνεται πολύ δυσκολότερη.
Υπάρχει κάλεσμα για συγκέντρωση τη Δευτέρα. Ποιο είναι το ζητούμενο;
Να υπάρξει καθαρή στάση από όλους: βουλευτές, δημάρχους, περιφέρεια, φορείς. Ο κόσμος θέλει να ξέρει ποιος παίρνει ευθύνη και ποιος κρύβεται πίσω από γενικόλογες δηλώσεις. Και από εκεί και πέρα να οργανωθεί ουσιαστική αντίδραση, όχι επικοινωνιακή εκτόνωση.
Έχετε ένα τελικό μήνυμα προς τους πολίτες;
Να μην μείνει η υπόθεση σε λόγια. Το νησί δεν αντέχει άλλη υποβάθμιση. Χρειάζεται συμμετοχή, ξεκάθαρες θέσεις και σύγκρουση με πολιτικές που μετατρέπουν τον δημόσιο χώρο και τη θάλασσα σε πεδίο κερδοφορίας λίγων.
