Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί προσωπική, επώνυμη παρέμβαση του δικηγόρου και ποιητή Γεράσιμου Βασ. Θεοδωράτου, γραμμένη υπό το βάρος της τραγικής απώλειας της 18χρονης Μυρτώς. Δημοσιεύεται αυτούσιο, όπως μας εστάλη, με ευθύνη του συντάκτη του.Και όμως ζούσες δίπλα μου. Στην ίδια γειτονιά.
Με την οικογένειά σου … μια ήσυχη οικογένεια, ανενόχλητη, έντιμη.Που δεν ενόχλησε ποτέ κανέναν.
Που δεν έδωσε ποτέ δικαιώματα.Το κακό, σχεδόν πάντα, διαφαίνεται
Και όλοι — ΝΑΙ, όλοι — κάτι ακούσαμε …κάτι είδαμε …
Και όμως ΣΙΩΠΗΣΑΜΕ … Κοιμηθήκαμε. … Γιατί έπρεπε να κοιμηθούμε. … Γιατί το πρωί είχαμε δουλειά.Σήμερα, στην πραγματικότητα; ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ.
Και το κακό μεγαλώνει … θεριεύει.
Και σε πέταξαν … σε άφησαν μόνη … και εκεί χάθηκε ο χρόνος … έσβησαν όλα …
Και οι ένοχοι πολλοί … Οι «δεν ξέρω» … Οι «δεν είδα» … Οι «δεν είναι δική μου δουλειά».Δεν κατάλαβαν ότι δεν ήσουν εικόνα.Ήσουν ΠΑΙΔΙ.
Δεκαοχτώ χρονών.
Με όνειρα.
Που έσβησαν.
ΑΔΙΚΑ.
ΤΕΛΕΙΩΣ ΑΔΙΚΑ.Πας στη ¨γειτονιά των αγγέλων¨.
ΔΕΝ ΣΟΥ ΑΞΙΖΑΜΕ.Να ακούει — χωρίς να ακούει.
Να μιλά — χωρίς να λέει.Μάθαμε να ζούμε δίπλα στον κίνδυνο σαν να είναι φυσιολογικός.Αλλά δεν θέλαμε να χαλάσουμε την ησυχία μας.Και το κακό ΘΑ ΞΑΝΑΣΥΜΒΕΙ …Γιατί η ευθύνη πονάει.
Και προτιμάμε να δείχνουμε.
Πάντα κάποιον άλλον.
Ποτέ εμάς.Σε ένα άλλο παιδί … Και εμείς;
Και πάλι ΘΑ ΣΩΠΑΣΟΥΜΕ. Όπως ξεχάσαμε την Κυριακή που δεν την βοήθησε η Αστυνομία .Αν μπορείς.
Και όλα τα σκουριασμένα γρανάζια τούτης της ξεχαρβαλωμένης μηχανής, που κάποιοι το λένε ¨ΣΥΣΤΗΜΑ¨
Ταπεινός αντιγραφέας των ήχων της σιωπής …
Γεράσιμος Βασ. Θεοδωράτος