Εξίσου ασαφής είναι και η εικόνα που δίνεται για την τρέχουσα κατάσταση του αρχαιολογικού χώρου. Το Υπουργείο περιορίζεται σε γενικές αναφορές περί «λήψης των απαραίτητων μέτρων ασφαλείας και προστασίας» στο τέλος κάθε ανασκαφικής περιόδου, χωρίς να διευκρινίζει ποια είναι η σημερινή κατάσταση των ευρημάτων, αν τα μέτρα αυτά επαρκούν μετά τη διακοπή των εργασιών και ποιες είναι οι νέες ανάγκες που έχουν προκύψει.
Η ευθύνη για τη συντήρηση και φύλαξη των αρχαιοτήτων αποδίδεται στην Αρχαιολογική Εταιρεία και τον διευθυντή του προγράμματος, σε συνεργασία με την Εφορεία Αρχαιοτήτων Λακωνίας. Ωστόσο, η απουσία συγκεκριμένων στοιχείων αφήνει ανοιχτά ερωτήματα για το κατά πόσο ο χώρος προστατεύεται επαρκώς σε αυτή τη μεταβατική περίοδο.
Η υπόθεση του Αγίου Βασιλείου αναδεικνύει για ακόμη μία φορά το διαχρονικό ζήτημα της καθυστέρησης στην υλοποίηση αρχαιολογικών προγραμμάτων, ακόμη και σε περιπτώσεις υψηλής επιστημονικής και πολιτιστικής αξίας. Με την τοπική κοινωνία και την επιστημονική κοινότητα να αναμένουν εξελίξεις, το ζητούμενο πλέον είναι σαφές: όχι άλλες εκκρεμότητες, αλλά συγκεκριμένες αποφάσεις και χρονοδιάγραμμα για την επανεκκίνηση μιας ανασκαφής που μπορεί να φωτίσει κρίσιμες πτυχές της μυκηναϊκής Λακωνίας.