Γράφει ο Μάκης Σαλπικτίδης
Δεν συνηθίζω να μιλώ δημόσια. Όμως σήμερα νιώθω πως δεν έχω το δικαίωμα να σωπάσω.
Ως δημότης της Σιθωνίας, ως άνθρωπος που δραστηριοποιούμαι χρόνια στα κοινά και αγαπώ βαθιά αυτόν τον τόπο, παρακολουθώ με λύπη και έντονο προβληματισμό μια κατάσταση που δεν τιμά κανέναν μας.
Βλέπω έναν Δήμο που μοιάζει να χάνει τον βηματισμό του. Με αλλεπάλληλες παραιτήσεις αιρετών και υπαλλήλων, με υπηρεσίες που υπολειτουργούν και με μια καθημερινότητα που βαραίνει αντί να λύνει προβλήματα.
Και αναρωτιέμαι: πού πάμε έτσι;
Το μεγαλύτερο αγκάθι σήμερα είναι η λειτουργία της ΥΔΟΜ Σιθωνίας. Μια υπηρεσία κομβική για την ανάπτυξη του τόπου, που αυτή την ώρα υπολειτουργεί, με δεκάδες υποθέσεις και πρωτόκολλα να παραμένουν στάσιμα.
Η οικοδομή έχει ουσιαστικά παγώσει. Άδειες δεν προχωρούν, διαδικασίες καθυστερούν και ολόκληρη η αγορά δείχνει να μπλοκάρει.
Μαζί με αυτό, γεννιέται ένα ακόμη πιο σοβαρό ζήτημα. Ο Δήμος κινδυνεύει να βρεθεί αντιμέτωπος με αγωγές από ιδιώτες, που βλέπουν τα επενδυτικά τους σχέδια να τινάζονται στον αέρα.
Προγράμματα ΕΣΠΑ, Leader και άλλες χρηματοδοτήσεις βρίσκονται στον αέρα, με ανθρώπους να κινδυνεύουν να χάσουν ποσά που φτάνουν ακόμη και το 1 και 1,5 εκατομμύριο ευρώ.
Και τότε το ερώτημα γίνεται αμείλικτο: αν ξεκινήσουν οι αγωγές, ποιος θα πληρώσει;
Ποιος θα σηκώσει το βάρος αυτών των αποζημιώσεων;
Ήδη ακούγεται στην τοπική κοινωνία ότι κάποιοι είναι έτοιμοι να κινηθούν νομικά. Και δεν μιλάμε για υπερβολές. Μιλάμε για ανθρώπους που βλέπουν να χάνεται το έργο τους, ο σχεδιασμός τους, η επένδυσή τους.
Την ίδια στιγμή, η πραγματικότητα στην αγορά είναι σκληρή. Αυτή τη στιγμή τρέχουν μόνο άδειες που είχαν ξεκινήσει από παλιά. Όταν αυτές τελειώσουν, δεν θα υπάρχει τίποτα άλλο. Και τότε θα φανεί το πραγματικό μέγεθος του προβλήματος.
Μιλάμε για έναν κλάδο που στηρίζει δεκάδες επαγγέλματα και πάνω από 300 ανθρώπους που ζουν άμεσα ή έμμεσα από την οικοδομή. Αν σταματήσει αυτή η αλυσίδα, δεν πλήττεται απλώς ένας τομέας. Πλήττεται ολόκληρη η τοπική οικονομία.
Και ας μην ξεχνάμε κάτι βασικό: η Σιθωνία ζει από τον τουρισμό και την ανάπτυξη. Αν δεν μπορούν οι ίδιοι οι δημότες να προχωρήσουν τα μικρά και μεσαία τουριστικά τους πλάνα, από καταλύματα μέχρι ανακαινίσεις και αξιοποιήσεις ακινήτων, τότε πώς θα κρατήσουμε τον τόπο ζωντανό;
Πώς θα δώσουμε ευκαιρία στους ανθρώπους του να επενδύσουν και να μείνουν εδώ;
Δεν γράφω για να κατηγορήσω. Γράφω γιατί πονάω τον τόπο μου. Γιατί βλέπω μπροστά μου ένα πρόβλημα που μεγαλώνει και φοβάμαι ότι αν δεν αντιμετωπιστεί τώρα, θα μας ξεπεράσει.
Η Σιθωνία αξίζει καλύτερα. Αξίζει έναν Δήμο που να λειτουργεί, να στηρίζει και να δίνει λύσεις. Αξίζει να εμπνέει εμπιστοσύνη και όχι να δημιουργεί αβεβαιότητα.
Και ίσως τώρα είναι η στιγμή να το πούμε καθαρά. Πριν το πρόβλημα γίνει κρίση. Πριν χαθούν ευκαιρίες. Πριν χαθεί κάτι πολύ πιο σημαντικό: η πίστη των ανθρώπων στον τόπο τους.