Του Δημήτρη Βαλάντη ΚαραμπουρούνηΟι κακώσεις που φέρεται να έφερε το θύμα δεν παραπέμπουν εύκολα σε έναν και μόνο άνθρωπο. Η ένταση, η έκταση και η κατανομή των τραυμάτων γεννούν ένα αυτονόητο ερώτημα που μέχρι σήμερα αποφεύγεται:
Μπορεί ένας ανήλικος, μόνος του, σε ελάχιστο χρόνο, να προκαλέσει τέτοιο αποτέλεσμα;Το ερώτημα δεν απαντήθηκε. Απλώς προσπεράστηκε.Μαρτυρίες που «χάθηκαν».Σύμφωνα με πληροφορίες της έρευνας, υπήρχαν και άλλοι παρόντες. Όχι ως φαντάσματα, αλλά ως πρόσωπα με φυσική παρουσία στον χώρο και στον χρόνο του εγκλήματος.
Κι όμως:
Δεν αναδείχθηκαν.
Δεν φωτίστηκαν.
Δεν μπήκαν στο κάδρο.
Η σιωπή τους παραμένει ανεξήγητα ανεκτή.
Η αφήγηση που εξυπηρετεί
Η εκδοχή του ενός δράστη:
απλοποιεί τη δικογραφία,
μειώνει τις κοινωνικές εντάσεις,
προστατεύει περισσότερους από όσους δείχνει.
ποιοι ήταν γύρω,
ποιοι ενθάρρυναν,
ποιοι δεν σταμάτησαν,
ποιοι σιωπούν μέχρι σήμερα.
Και τελικά:
Πόσους καλύπτει ο 17χρονος με τη σιωπή του;Η πόλη ξέρει – αλλά δεν μιλά
Στις Σέρρες, η κοινωνία ψιθυρίζει περισσότερα απ’ όσα γράφονται.Έχει όμως καθήκον να μην καταπίνει έτοιμες εκδοχές.
Γιατί ένας 17χρονος δεν μπορεί να γίνει ασπίδα σιωπής για άλλους και η αλήθεια, όσο κι αν καθυστερεί, πάντα επιστρέφει ζητώντας εξηγήσεις.
Πόσοι ήταν πράγματι οι ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ;