Μέσα στις γιορτές επίσης, γκαζάκια με φωτιά μπήκαν στην αυλή και, αν κρίνουμε από τα σημάδια, ούτε μόνο σε ένα σημείο ούτε μόνο μία φορά κατά τη διάρκεια των ημερών του Πάσχα.
Το ίδιο, από όσο γνωρίζω, συνέβη και σε άλλα σχολεία.Σχεδόν τίποτα από αυτά δεν έχει μείνει πια. Ένα-δυο παρκάκια κατάμεστα από παιδιά έχει η πόλη, και τις αυλές των σχολείων που παραδόξως ”φιλοξενούν” παιδιά και εφήβους -και άλλους πολλές φορές- αν και επισήμως είναι κλειστές!
Διπλοκλειδωμένες μάλιστα, αμπαρωμένες με κάγκελα, κάποια σχολεία έχουν και κάμερες, και παρόλα αυτά γίνονται επικίνδυνοι χώροι, αν π.χ. κάποιος κρεμαστεί σε κάποιο κάγκελο ή με πράξεις από όποιον μπαίνει μέσα για αυτό το σκοπό, αφού δεν υπάρχει κάποιος να επιτηρεί.
Και σε μια επόμενη φάση, ίσως –με την παρουσία και ενός γυμναστή;– οι αυλές να μπορούν να λειτουργήσουν ως χώροι ασφαλούς παιχνιδιού για τα παιδιά;νομίζω ότι είναι πιο εύκολο να εκπαιδευτούν τα παιδιά μας -που τώρα τυπικά και ουσιαστικά παρανομούν αφού μπαίνουν σε έναν χώρο κλειστό- να σέβονται τον δημόσιο χώρο, αν τους τον δώσουμε να τον ζήσουν.
Πώς θα μάθουν την ευθύνη, τη φροντίδα και τη συνύπαρξη, όταν οι χώροι είναι κλειστοί, αφύλακτοι, σκοτεινοί & εγκαταλελειμμένοι;
Την 1η Σεπτεμβρίου παρέλαβα την αυλή σκουπιδότοπο -από κει και η 1η φωτογραφία- το Πάσχα με καμένο δάπεδο -2η φωτογραφία- και τον τοίχο που σήμερα ευτυχώς η καλή συνάδελφος των εικαστικών έβαψε μαζί με μια ομάδα μαθητών για να καλυφτούν οι βωμολοχίες -3η εικόνα- Όπως βλέπετε οι φωτογραφίες μιλούν και μόνες τους!Να ανοίξουμε ασφαλείς χώρους για τα παιδιά μας και τη γειτονιά; Να μάθουμε έμπρακτα τον σεβασμό στον δημόσιο χώρο; -κι εκεί οικογένεια και σχολείο έχουμε πολλή δουλειά ακόμη.
Επιτέλους δεν είναι όλα για απαγόρευση αλλά με φροντίδα και νοιάξιμο μπορεί η κατάσταση να αλλάξει για ένα βιώσιμο και όμορφο δημόσιο χώρο.
Ο δημόσιος χώρος είναι το σπίτι μας, τα σχολεία το ίδιο και οι αυλές τους επίσης.