Υπάρχουν στιγμές που η πραγματικότητα δεν χρειάζεται υπερβολές για να σοκάρει. Αρκεί μια βόλτα λίγων μέτρων. Ή στην προκειμένη περίπτωση, μια στάση πίσω από το πρώην ξενοδοχείο «ΞΕΝΙΑ», στη συμβολή των οδών Καπετάν Λαχανά και Γερογιαννάκη, εκεί που το ημερολόγιο δείχνει 2026, αλλά η εικόνα θυμίζει κάτι πολύ πιο σκοτεινό και ξεχασμένο.
Και εδώ αρχίζουν τα πραγματικά ερωτήματα.
Πόσο «αόρατο» μπορεί να είναι ένα τέτοιο σημείο ώστε, σύμφωνα με καταγγελία, να μην το γνωρίζει καν το αρμόδιο Τμήμα Υγιεινής; Πόσο «μακριά» βρίσκεται ώστε να μην περνά ποτέ η υπηρεσία καθαριότητας; Ή μήπως δεν είναι θέμα απόστασης, αλλά αδιαφορίας;
Για χρόνια οι κάτοικοι διαμαρτύρονται. Για χρόνια το πρόβλημα λιμνάζει, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Και στο μεταξύ, τα λύματα επεκτείνονται, καταλαμβάνοντας ακόμα και χώρο από δημοτικό πάρκινγκ. Δηλαδή, η δυσωδία και η επικινδυνότητα δεν περιορίζονται. Απλώνονται.
Δεν πρόκειται για αισθητικό ζήτημα. Πρόκειται για δημόσια υγεία. Για αξιοπρέπεια. Για το ελάχιστο που οφείλει μια πόλη στους κατοίκους της αλλά και στους επισκέπτες της.
Κι όμως, η απάντηση που δίνεται μέχρι σήμερα είναι σιωπή.
Μια σιωπή που γίνεται συνενοχή όταν συνοδεύεται από εικόνες σαν κι αυτές. Μια σιωπή που προσβάλλει κάθε έννοια ευθύνης. Γιατί όταν οι πολίτες φτάνουν στο σημείο να μιλούν για «πανούκλα», δεν υπερβάλλουν. Περιγράφουν αυτό που φοβούνται ότι έρχεται, αν συνεχιστεί αυτή η εγκατάλειψη.
Η λέξη «ντροπή» ίσως ακούγεται βαριά. Αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις είναι η πιο ειλικρινής.
Και αν πράγματι κάποιοι δεν μπορούν να διαχειριστούν τα στοιχειώδη, τότε υπάρχει πάντα και η πιο απλή, αλλά συχνά ξεχασμένη επιλογή. Ν’ αφήσουν τη θέση τους σε εκείνους που μπορούν.
Γιατί μια πόλη δεν αξίζει να ζει έτσι. Και σίγουρα δεν αξίζει να συνηθίζει σε αυτό.