Κάθε φορά που ανοίγουν οι ουρανοί, στη Μπούκα Αμφιλοχίας εκτός από βροχή πέφτει φόβος, αγανάκτηση και η βαριά αίσθηση ότι το χωριό έχει ξεχαστεί από όλους. Οι κάτοικοι ζουν ξανά και ξανά το ίδιο σκηνικό, αυλές πλημμυρισμένες, δρόμοι αδιάβατοι, άνθρωποι εγκλωβισμένοι στα ίδια τους τα σπίτια, σαν να βρίσκονται σε ένα χωριό που δεν ανήκει πια σε καμία διοικητική μέριμνα.