Ο Πίτερ Ουστίνοφ (Peter Ustinov) ήταν άγγλος ηθοποιός, βραβευμένος με Όσκαρ, Έμμυ και Γκράμι, αλλά και άνθρωπος των γραμμάτων. Ως ηθοποιός έγινε γνωστός από το ρόλο του Ηρακλή Πουαρό, αλλά και από ρόλους ιστορικών προσώπων. Ήταν, επίσης, σεναριογράφος, μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης, ενώ είχε χαρακτηριστεί ως ένας από τους μεγαλύτερους μίμους και ανεκδοτολόγους στον κόσμο. Ήταν ο πρώτος που παραδέχτηκε ότι το γέλιο είναι το φάρμακο για τη μακροβιότητα.
Τα πρώτα βήματα στο θέατρο και τα δυο βραβεία Όσκαρ για τις ταινίες «Σπάρτακος» και «Τοπ Καπί»Ο Πίτερ Ουστίνοφ ως Νέρωνας με τη συμπρωταγωνίστριά του Πατρίσια Λάφαν στην ταινία «Quo Vadis?» (1951)Ο Πίτερ Ουστίνοφ ως Σπάρτακος (1961)
Ο Ουστίνοφ έγραψε ελαφρές και πνευματώδεις σάτιρες, με τίτλους όπως «Ο έρωτας των τεσσάρων συνταγματαρχών» («The Love of Four Colonels», 1951) «Ρομανόφ και Ιουλιέτα» («Romanoff and Juliet», 1956), «Φωτοφίνις» (Photo-finish, 1962), «Στα μισά του δέντρου» («Halfway up the Tree», 1967) και «Ο άγνωστος στρατιώτης και η γυναίκα του» («The Unknown Soldier and His Wife», 1967). Έγραψε επίσης το μυθιστόρημα «Κρουμνάγκελ» (Krumnagel, 1971) και το αυτοβιογραφικό «Αγαπητέ μου εαυτέ» («Dear Me», 1977).
Η τελευταία φορά που ο βρετανός σερ είχε επισκεφθεί τη χώρα μας ήταν το 2002, με αφορμή την παρουσίαση του θεατρικού μονολόγου του στο Ηρώδειο «Τα δημιουργήματα του Προμηθέα». Τότε, ο μεγάλος θεατράνθρωπος είχε ασκήσει κριτική στην εποχή μας και στην τηλεόραση, λέγοντας ότι ζούμε σε εποχή αυθαιρεσίας. «Η τηλεόραση έχει φροντίσει γι’ αυτό. Σε παρασύρει μέσα από ατέλειωτες, χωρίς νόημα εκμυστηρεύσεις».
Πρεσβευτής καλής θέλησης της Unicef
Εκτός από το υποκριτικό και συγγραφικό του έργο είχε αναπτύξει έντονη ανθρωπιστική δράση ως πρεσβευτής καλής θέλησης της Unicef.
Ο Πίτερ Ουστίνοφ πέθανε στις 28 Μαρτίου 2004 σε κλινική κοντά στην πόλη Νιoν της δυτικής Ελβετίας, όπου νοσηλευόταν με σοβαρά προβλήματα υγείας. Είχε νυμφευτεί τρεις φορές και είχε αποκτήσει τέσσερα παιδιά.
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Voutospress Kefalonia .
Ο Ουστίνοφ έγραψε ελαφρές και πνευματώδεις σάτιρες, με τίτλους όπως «Ο έρωτας των τεσσάρων συνταγματαρχών» («The Love of Four Colonels», 1951) «Ρομανόφ και Ιουλιέτα» («Romanoff and Juliet», 1956), «Φωτοφίνις» (Photo-finish, 1962), «Στα μισά του δέντρου» («Halfway up the Tree», 1967) και «Ο άγνωστος στρατιώτης και η γυναίκα του» («The Unknown Soldier and His Wife», 1967). Έγραψε επίσης το μυθιστόρημα «Κρουμνάγκελ» (Krumnagel, 1971) και το αυτοβιογραφικό «Αγαπητέ μου εαυτέ» («Dear Me», 1977).
Η τελευταία φορά που ο βρετανός σερ είχε επισκεφθεί τη χώρα μας ήταν το 2002, με αφορμή την παρουσίαση του θεατρικού μονολόγου του στο Ηρώδειο «Τα δημιουργήματα του Προμηθέα». Τότε, ο μεγάλος θεατράνθρωπος είχε ασκήσει κριτική στην εποχή μας και στην τηλεόραση, λέγοντας ότι ζούμε σε εποχή αυθαιρεσίας. «Η τηλεόραση έχει φροντίσει γι’ αυτό. Σε παρασύρει μέσα από ατέλειωτες, χωρίς νόημα εκμυστηρεύσεις».
Πρεσβευτής καλής θέλησης της Unicef
Εκτός από το υποκριτικό και συγγραφικό του έργο είχε αναπτύξει έντονη ανθρωπιστική δράση ως πρεσβευτής καλής θέλησης της Unicef.
Ο Πίτερ Ουστίνοφ πέθανε στις 28 Μαρτίου 2004 σε κλινική κοντά στην πόλη Νιoν της δυτικής Ελβετίας, όπου νοσηλευόταν με σοβαρά προβλήματα υγείας. Είχε νυμφευτεί τρεις φορές και είχε αποκτήσει τέσσερα παιδιά.