Στη σύντομη αναφορά που υπάρχει για εκείνον στην ιστοσελίδα της Βιοχάλκο παρατίθεται μόνο το εξής: «Νικόλαος Στασινόπουλος, Πρόεδρος, μη εκτελεστικό μέλος. Ο κ. Στασινόπουλος διαθέτει μεταπτυχιακό τίτλο από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έχει διατελέσει Πρόεδρος και Αντιπρόεδρος της Βιοχάλκο Ελληνική».
Ήταν ένας αφανής «κώδικας» που όσοι τον συναναστρέφονταν τον γνώριζαν καλά. Όχι όμως και ένα στέλεχος του ομίλου που είχε κάποτε την ατυχή έμπνευση να εμφανιστεί στα γραφεία με μια πανάκριβη Jaguar. Τόσο απαστράπτουσα που κέντρισε το βλέμμα του Ν. Στασινόπουλου. Λίγο καιρό μετά το στέλεχος αποχωρούσε από τον όμιλο…
Η μεγάλη ανατροπή ήρθε το 1992 υπό τη βαριά απειλή της δολοφονικής δράσης της «17 Νοέμβρη», μετά την υπόθεση της Λουίζης Ριανκούρ. Αυτή ήταν η αιτία που οδήγησε αρχικά τον αδελφό του Ευάγγελο και στη συνέχεια και τον ίδιο να διαμένει για ένα μεγάλο μέρος του χρόνου τουλάχιστον στην Ελβετία, αλλά και να συνοδεύεται από ευάριθμη προσωπική φρουρά, κάτι αδιανόητο για έναν άνθρωπο που κατά τον αστικό μύθο χρησιμοποιούσε ακόμη και τα μέσα μαζικής μεταφοράς στο παρελθόν.
Καθοριστική υπήρξε και η συμμετοχή του στο περίφημο «ιερατείο» του ΣΕΒ, το εξωθεσμικό όργανο όπου λαμβάνονταν οι κρίσιμες αποφάσεις για την πορεία του Συνδέσμου, αλλά καθοριζόταν και το «χρίσμα» για τον εκάστοτε επόμενο πρόεδρό του. Σε αυτό συμμετείχαν εκπρόσωποι από τα λεγόμενα «παλιά τζάκια» όπως οι οικογένειες Στασινόπουλου, Κανελλόπουλου, Παπαλεξόπουλου και Κυριακόπουλου. Ο «κύριος Νίκος» υπήρξε επί σειρά ετών κεντρικό πρόσωπο του «ιερατείου», ακολουθώντας όμως και εκεί μια διακριτική στάση, την οποία έχει μεταλαμπαδεύσει και στους διαδόχους του.
Τα τελευταία χρόνια, πάντως και λόγω ηλικίας είχε αποσυρθεί από το προσκήνιο μέχρι σήμερα που υπέκυψε στην αναπόδραστη μοίρα, αφήνοντας πίσω του ισχυρότατο το προσωπικό του αποτύπωμα στη βιομηχανική ιστορία της χώρας.