Υπάρχουν στιγμές στην τοπική αυτοδιοίκηση που δεν κρίνονται μόνο από τα έργα που γίνονται, αλλά και από αυτά που δεν συζητούνται. Και η σημερινή συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου στη Λευκάδα ήταν μία από αυτές.
Στις εκλογές του 2023, ο Γιάννης Τρεπεκλής υπέστη μια καθαρή ήττα στην Περιφερειακή Ενότητα Λευκάδας, με την Ρόδη Κράτσα Τσαγκαροπούλου να επικρατεί με 61,96% έναντι 38,04%. Ένα αποτέλεσμα που θα μπορούσε να αποτελέσει αφορμή ουσιαστικού προβληματισμού για τα αίτια και τις αιτίες που οδήγησαν σε αυτή την εικόνα.
Κι όμως, όταν το Περιφερειακό Συμβούλιο συνεδριάζει στο ίδιο το νησί –και μάλιστα σπάνια– η προσδοκία είναι αυτονόητη: να τεθούν στο τραπέζι τα μεγάλα ζητήματα της Λευκάδας. Αντ’ αυτού, η συνεδρίαση άφησε μια διαφορετική αίσθηση.
Όταν σε μια τέτοια συγκυρία κυριαρχούν δευτερεύοντα θέματα, την ώρα που η Λευκάδα αντιμετωπίζει σοβαρά και ανοιχτά προβλήματα, τότε το ζήτημα δεν είναι τυπικό – είναι βαθιά πολιτικό. Και αφορά τις προτεραιότητες.
Η τοποθέτηση του Περιφερειάρχη κινήθηκε θεσμικά. Υποστήριξε ότι το Περιφερειακό Συμβούλιο δεν μπορεί να συζητά ζητήματα εκτός των αρμοδιοτήτων του. Μια θέση που μπορεί να έχει βάση σε επίπεδο κανονισμού. Όμως η πολιτική δεν εξαντλείται στις αρμοδιότητες. Έχει να κάνει με την ευθύνη και το στίγμα που δίνεται.
Γιατί το Περιφερειακό Συμβούλιο δεν είναι απλώς ένας διαχειριστικός μηχανισμός. Είναι ένα πολιτικό όργανο. Και οφείλει να συζητά, να αναδεικνύει, να πιέζει, να καταγράφει.
Η απογοήτευση, ωστόσο, δεν περιορίζεται μόνο στη στάση της Περιφερειακής Αρχής. Επεκτείνεται και στους περιφερειακούς συμβούλους της Λευκάδας που ανήκουν στην πλειοψηφία. Θα μπορούσε κανείς να περιμένει, έστω για λόγους τοπικής ευθύνης, να ζητήσουν μια εξαίρεση. Να ζητήσουν να ανοίξει μια συζήτηση για τον τόπο τους. Να επιμείνουν.
Δεν το έκαναν.
Αντίθετα, συντάχθηκαν πλήρως με τη βούληση του Περιφερειάρχη να μην συζητηθούν τα ζητήματα που τέθηκαν, τόσο από την Αλεξάνδρα Μπαλού όσο και από την Μαρία Δρυ, αποδεχόμενοι στην πράξη ότι το Περιφερειακό Συμβούλιο δεν είναι ο χώρος για να αναδειχθούν τα προβλήματα της Λευκάδας.
Και αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο.
Γιατί η Λευκάδα δεν χρειάζεται μόνο έργα – χρειάζεται φωνή. Χρειάζεται εκπροσώπηση. Χρειάζεται ανθρώπους που, όταν δίνεται η ευκαιρία, θα πουν: «Ας συζητήσουμε έστω για λίγο τον τόπο μας».
Τα προβλήματα είναι εδώ. Το νερό, οι υποδομές, η οδοποιία, οι κόμβοι, η καθημερινότητα των πολιτών. Και δεν λύνονται ούτε με σιωπή ούτε με μεταφορά της συζήτησης αλλού.
Ο κόσμος θέλει να νιώθει ότι η αυτοδιοίκηση είναι δίπλα του. Ότι γνωρίζει. Ότι παρεμβαίνει. Ότι δίνει μάχη, έστω και σε επίπεδο συζήτησης.
Γιατί τελικά, το να μην συζητάς ένα πρόβλημα, είναι σαν να αποδέχεσαι ότι δεν υπάρχει.
Ας προβληματιστούμε.