«Όχι άλλη παρέλαση: Η πρόταση για ένα θεατρικό καρναβάλι στη Λευκάδα»*

Μοιραστείτε το:ήταν μια ανάσα που μεγάλωνε.
Σαν να άνοιγε το στήθος της και να έβγαζε από μέσα
όλα όσα είχε μαζέψει σιωπηλά.έμοιαζαν με διαδρόμους θεάτρου πριν την παράσταση.
Οι πόρτες των σπιτιών ολανοιχτες
κι από μέσα να ξεφεύγαν οι μυρωδιές του τσικνιασμενου
σαν υπόσχεση ότι κάτι θα γίνει απόψε.Ο καθένας κουβαλούσε μια μικρή ιστορία,
ένα μυστικό, μια ανάγκη να γελάσει δυνατά
χωρίς να τον κοιτάξει κανείς περίεργα.η πόλη άλλαζε ρυθμό.
Σαν να γύριζε κάποιος έναν αόρατο διακόπτη
και ξαφνικά όλα έπαιρναν μπρος:
οι φωνές, τα βήματα, τα τραγούδια,
οι παλιές παρέες που ξαναβρίσκονταν
χωρίς να χρειαστεί να πουν «θυμάσαι;».Δεν ήταν οι πλούσιοι,οι λεφτάδες
Ήταν απλοί άνθρωποι που ήξεραν
ότι η χαρά δεν κρατιέται σε κλειστό σπίτι.
Άνοιγαν τα σπίτια τους όπως ανοίγει κανείς την καρδιά του:
χωρίς να σκέφτεται αν χωράνε όλοι.
Κι έμπαιναν μέσα κάθε λογής άνθρωποι,
από αυτούς που δεν θα συναντούσες ποτέ αλλιώς,
κι όμως εκείνη την στιγμή
ήταν όλοι ίδιοι.δεν είναι για να πω πως χάθηκαν.
Όχι.
Είναι γιατί μέσα τους υπήρχε κάτι
που δεν παλιώνει.
Κάτι που δεν είναι «παρελθόν»,
αλλά τρόπος να ζεις.Ζητάει να της δώσουμε χώρο
να ξαναβρεί τον ρυθμό της.
Όχι όπως τότε —
όπως τώρα.
Με τα σημερινά χέρια,
με τα σημερινά μάτια,
με την ίδια όμως ψυχή.
Όχι με φωνές και φανφάρες,
αλλά με εκείνη τη σιωπηλή, ανθρώπινη αλήθεια
που κάνει μια πόλη να θυμάται
ποια είναι.Ο πυρήνας αυτού που μπορεί να γίνει στη Λευκάδα: Όχι για να βάλουμε μια μάσκα και να πούμε πως γίναμε κάτι άλλο. Αλλά για να φτιάξουμε ένα καρναβάλι θεατρικό, αληθινό, προσεγμένο, ζωντανό — όπως είναι το μυαλό μας, όπως είναι ο τρόπος που ζούμε.κανένα σχήμα δεν είναι απλώς μια μάσκαρα. Πίσω από κάθε στολή, πίσω από κάθε άρμα, υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων που παλεύει να πει μια ιστορία. Και αυτό είναι θέατρο. Θέατρο δρόμου, θέατρο λαϊκό, θέατρο της πόλης. Θέατρο όπως το ξέρουμε εμείς — με καρδιά, με χέρια, με ιδρώτα, με γέλιο.η Λευκάδα ξέρει από θέατρο. Το ’χει στο αίμα της. Το ’χει στον τρόπο που οι άνθρωποι κοιτάζονται, στον τρόπο που οι παρέες στήνουν σκηνές χωρίς σκηνή, στον τρόπο που μια ιδέα γίνεται πράξη μέσα σε μια μέρα.δεν είναι «να περάσουν τα άρματα». Είναι να περάσει η ψυχή της πόλης.με θέμα, με νόημα, με ιστορία. Στολές που δεν είναι απλώς ύφασμα, αλλά χαρακτήρες. Κίνηση που δεν είναι περπάτημα, αλλά χορογραφία. Σχήματα που δεν είναι «ομάδες», αλλά θίασοι.άνθρωποι που δεν περιμένουν να τους φτιάξει κάποιος κάτι, αλλά το φτιάχνουν μόνοι τους. Γιατί είπαμε ο πολιτισμός δεν αγοράζεται. Δεν είναι προϊόν. Δεν είναι «να δούμε τι θα μας φέρουν». Ο πολιτισμός είναι να δούμε τι θα κάνουμε εμείς.Γιατί είμαστε λίγοι — και αυτό είναι δύναμη. Γιατί γνωριζόμαστε — και αυτό είναι κεφάλαιο. Γιατί μπορούμε να πούμε «πάμε» και να γίνει.όχι για να μοιάσουμε σε κανέναν, αλλά για να θυμηθούμε ποιοι είμαστε. Για να δείξουμε ότι το νησί μπορεί να πρωτοπορήσει, όχι με χρήματα, αλλά με ανθρώπους. Με εθελοντές. Με συμμετοχή. Με καρδιά.Ας το κάνουμε όπως μόνο η Λευκάδα ξέρει. Ας το κάνουμε θέατρο. Ζωντανό. Αληθινό. Δικό μας.Λευκαδιτικο Θεατρικό καρναβαλι. Γ. ιατί ; μπορούμε.
Fexis Panos