Η πρώτη φορά που αναρωτήθηκε «μα πού έχω έρθει;» ήταν όταν οδήγησε μέχρι τα γραφεία της νέας εργασίας του, λίγα χιλιόμετρα έξω από την Ορεστιάδα. Τα κτίρια ήταν φθαρμένα από τον χρόνο και την υγρασία. Στην είσοδο κρεμόταν μια παλιά πινακίδα που διαφήμιζε «Λιπάσματα Ποιότητας», κάτω από ένα εικονίδιο της θεάς Aρτέμιδος. Δίπλα ακριβώς είδε ένα στρατόπεδο, ενώ απέναντι στον δρόμο φαίνονταν μόνο μερικές μονοκατοικίες και μια θλιβερή στάση, στην οποία περίμενε ένας κουρασμένος φαντάρος με μια χακί τσάντα στον ώμο. «Είπα ότι τώρα θα πρέπει να ρίξω δουλειά εδώ, εφόσον θέλω να το βλέπω και να ενθουσιάζομαι».«Τι να κάνει εδώ ένας νέος; Πώς θα ζήσει;», διερωτήθηκε, αναφέροντας πως η κτηνοτροφία πέθανε στο χωριό και η γεωργία συρρικνώνεται. Σύμφωνα με τον ίδιο, τα λάθη του κράτους ξεκίνησαν χρόνια πριν, όταν δεν υποστηρίχθηκε σωστά ο αγροτικός τομέας. «Και μάλιστα σε μια περιοχή όπου πετάς καλαμπόκι στην πέτρα και φυτρώνει», πετάχθηκε ο διπλανός του. Οταν τους ρωτώ γιατί πιστεύουν πως δεν ήρθαν και άλλοι μέσω του προγράμματος της «Μετεγκατάστασης», απάντησαν πως και δωρεάν να έδιναν σπίτια στο χωριό, πάλι δεν θα ερχόταν να μείνει κόσμος. «Και εγώ δεν θα ερχόμουν στο χωριό, ούτε για τα 10.000 ευρώ», παραδέχθηκε ο Κωνσταντίνος Δρακούδης.Ηδη, υιοθετώντας τα μαθήματα της πιλοτικής φάσης, το υπουργείο έχει προχωρήσει σε αλλαγές στο πρόγραμμα, επεκτείνοντάς το σε περισσότερες περιοχές που αντιμετωπίζουν έντονη δημογραφική πίεση και διευρύνοντας τα κριτήριά του για την ένταξη και άλλων ομάδων δικαιούχων.
