Υπήρξε μια περίοδος που ένα κομμάτι του κόσμου του ΠΑΟΚ ήθελε να πιστέψει. Όχι επειδή δεν ήξερε, αλλά επειδή ήθελε να ελπίζει. Ότι ο Τέλης Μυστακίδης μπορεί να αποτελέσει «επόμενη μέρα». Ότι υπάρχει κάτι σταθερό, κάτι μεγάλο, κάτι που έρχεται.
Δύο μήνες μετά, όμως, το παραμύθι αρχίζει να ξεφτίζει. Και δεν το ξεφτίζει η κερκίδα από καπρίτσιο. Το καίνε τα χαρτιά. Και το ρολόι.
Στις 9 Δεκεμβρίου 2025, η ΚΑΕ ΠΑΟΚ ανακοίνωσε ότι θα κινηθεί διαδικασία Αύξησης Μετοχικού Κεφαλαίου ύψους 12 εκατ. ευρώ, η οποία θα καλυφθεί εξ ολοκλήρου από την ALPHA SPORTS του κ. Μυστακίδη. Το θέμα είναι ότι δύο μήνες αργότερα, από τα επίσημα έγγραφα δεν προκύπτει ούτε απόφαση Γενικής Συνέλευσης για την ΑΜΚ ούτε καταβολή ποσών στα ταμεία της ΚΑΕ.
Και εδώ τελειώνουν τα «ακούστηκε» και «λέγεται». Αν δεν μπουν, δεν υπάρχουν. Τόσο απλά.
Δεν είναι μόνο η ΑΜΚ, υπάρχει κι άλλο. Στις 15 Ιανουαρίου υπήρχε deadline πληρωμής 112.000 ευρώ, οφειλή της ΚΑΕ προς τον Ερασιτέχνη ΠΑΟΚ. Δεν πληρώθηκε. Έχει περάσει ένας μήνας από την προθεσμία και το χρέος παραμένει ανοιχτό. Δεν μιλάμε για μέλλον. Μιλάμε για τα βασικά.
Και όσο οι δεσμεύσεις μένουν στα χαρτιά, τόσο ο κόσμος του ΠΑΟΚ αρχίζει να καταλαβαίνει το αυτονόητο: ότι η μοναδική πραγματική εγγύηση για το μέλλον του συλλόγου είναι και παραμένει ο Ιβάν Σαββίδης. Όχι γιατί είναι «τέλειος», αλλά γιατί είναι ο μόνος που έχει αποδείξει, με διάρκεια, ότι μπορεί να σηκώσει βάρος.
Το ακόμη σοβαρότερο, όμως, είναι ότι αυτή η εικόνα δεν μένει πια στα οπαδικά. Η μη αξιοπιστία Μυστακίδη αρχίζει να συζητιέται ευρύτερα στη Θεσσαλονίκη, στον πολιτικό και επιχειρηματικό κόσμο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τον ίδιο. Γιατί στη Θεσσαλονίκη η αξιοπιστία δεν επιστρέφεται αν χαθεί.