«Ο ΚΥΡΙΟΣ ΕΒΑΣΙΛΕΥΣΕΝ ΕΥΠΡΕΠΕΙΑΝ ΕΝΕΔΥΣΑΤΟ…» (Ψαλμ. 92, 1)

Μητροπολίτου Αὐλῶνος ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ νοηματίζει ἀναστάσιμα τό περιεχόμενο τῶν λόγων τοῦ ἱεροῦ Ψαλμωδοῦ. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὄντως, μέ τήν λαμπροφόρο Του Ἀνάσταση καί ὡς πρός τήν ἀνθρώπινη φύση Του «ἐβασίλευσεν», διότι καί αὐτήν μέ «εὐπρέπειαν ἐνεδύσατο». Ἡ βασιλική ἰδιότητα τοῦ Θεανθρώπου ἀποδεικνύεται ἀπό τό γεγονός τό κοσμοσωτήριο τῆς πανανθρώπινης σωτηρίας τοῦ κόσμου. Ὁ ἱερός ὑμνωδός θά τραγουδήσει: «Ὑπάρχει Θεοῦ Υἱός, τοῦ σώζοντος τό γένος τῶν ἀνθρώπων» Ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι βασιλιάς τῶν ἀνθρώπων ὡς Θύτης καί Θύμα τοῦ ἑαυτοῦ Του!… «Μεριζόμενος καί μή διαιρούμενος». Καί αὐτό μόνον ἕνας φύσει καί θέσει βασιλιάς, ἕνας Θεός-Βασιλιάς μπορεῖ νά πραγματοποιεῖ!… Ἐκεῖνος πού ψάλλει γνήσια τόν ὕμνο τῆς Ἀναστάσεως, ἀνακαινιζόμενος, γίνεται ναός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Γιατί πρίν τήν Ἐνσάρκωση καί Θεία Παρουσία τοῦ Θεανθρώπου στήν γῆ ἡ ἀνθρώπινη φύση κατείχετο ὑπό τοῦ διαβόλου, ὑπό τῆς ἁμαρτίας, ὑπό τοῦ θανάτου. Καί τό καθένα ἀπό αὐτά ἔκανε κατά τό καλύτερο τρόπο τήν δουλειά του. Πράγματι. Ἡ Βασιλεία τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἀνέσπερη, ἄληκτη. Δέν γνωρίζει τήν ἔννοια τοῦ χρόνου, γιατί εἶναι ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν, στήν ὁποία θά μετάσχουν μόνον «οἱ υἱοί τῆς ἀναστάσεως» ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!