Όταν η αμείλικτη πραγματικότητα συνθλίβει τις παρωχημένες ιδεοληψίες, ο ενδημικός λαϊκισμός καταφεύγει συνήθως στο έσχατο καταφύγιό του: τον γοερό ολολυγμό και την «ταμπέλα». Τελευταίως, παρακολουθούμε με θυμηδία –αλλά και με περισσή κατανόηση για την πνευματική τους ένδεια– τις σπασμωδικές αντιδράσεις κάτι αυτόκλητων, δήθεν «προοδευτικών» σωτήρων της Ελευσίνας.
Πρόκειται για φαιδρές διαδικτυακές περσόνες, που αρέσκονται να αυτοπροβάλλονται ως τιμητές των πάντων, περιφερόμενοι σε έναν ψηφιακό μικρόκοσμο όπου τους αποθεώνουν, κατ’ αποκλειστικότητα, πέντε-έξι κολλητοί και χειροκροτητές. Το οξύμωρο, βεβαίως, με αυτούς τους διαπρύσιους κήρυκες της «προόδου» –οι οποίοι εσχάτως επιτίθενται σκαιότατα και στο διευθυντικό προσωπικό της εφημερίδας μας– είναι ο βαθύτατος, συμπλεγματικός αυταρχισμός τους. Αντί να αρθρώσουν δημόσιο, δομημένο αντίλογο, καταφεύγουν στο να φιμώνουν μετά βδελυγμίας οποιονδήποτε διανοηθεί να αμφισβητήσει τον μονόλογό τους. Η «δημοκρατία» τους τελειώνει ακριβώς εκεί που αρχίζει η ελεύθερη σκέψη.
Ελλείψει, λοιπόν, οιουδήποτε σοβαρού επιχειρήματος απέναντι στη σταθερή, φιλοαναπτυξιακή μας στάση για το Λιμάνι της Ελευσίνας, εξαντλούνται στο να μας βαφτίζουν «Τραμπιστές», «φιλοαμερικανούς» ή «φιλομητσοτακικούς». Ας το ξεκαθαρίσουμε άπαξ και διά παντός: Το «Θριάσιο» λειτουργεί διαχρονικά ως ένα ανοιχτό, δημοκρατικό βήμα πολυφωνίας. Δεν φιμώνουμε καμία απολύτως φωνή, δεν «θάβουμε» καμία ανακοίνωση και φιλοξενούμε κάθε άποψη, όσο διαμετρικά αντίθετη κι αν είναι με τη δική μας.
Αλλά, τιμώντας την εμπιστοσύνη της συντριπτικής πλειοψηφίας των αναγνωστών της περιοχής –μια αδιαμεσολάβητη σχέση και μια επιδραστικότητα που κατανοούμε πλήρως ότι προκαλεί δυσανεξία και, κοινώς, «τσούζει» ορισμένους– διατηρούμε το αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα να έχουμε τη δική μας άποψη. Στέρεη, εμπεριστατωμένη και αταλάντευτη.
Είναι κωμικοτραγικό να εγκαλούν την εφημερίδα μας επειδή σχεδιάζονται έργα για την πόλη χωρίς να υπάρχουν – η ενώ έχουν ήδη καμφθεί – οι τοπικές αντιστάσεις. Η δουλειά μας δεν είναι να υποδυόμαστε τη δημοσιογραφική αντιπολίτευση, ούτε να στήνουμε λαϊκά δικαστήρια. Η αποστολή μας είναι η έρευνα και η αλήθεια.
Τυγχάνει, βλέπετε, η εφημερίδα μας –προς σφοδρή ενόχληση και θλίψη ορισμένων, ειδικά το τελευταίο διάστημα που η αποκαλυπτική της ορμή έχει οξυνθεί – να διαθέτει σταθερά την έγκαιρη και πρωτογενή πληροφόρηση. Δεν είναι τυχαίο ότι τα ρεπορτάζ μας διαβάζονται στα ανώτατα κλιμάκια και, συχνά, πυροδοτούν αλυσιδωτές εξελίξεις. Εμείς φέραμε στο φως το τεράστιο Master Plan για τη Βλύχα, την εμπλοκή των διεθνών κεφαλαίων και της ONEX, καθώς και τη στρατηγική μετατροπή του Λιμανιού σε σύγχρονο κόμβο. Από τα δικά μας δημοσιεύματα ενημερώθηκε η τοπική κοινωνία, την ώρα που οι δήθεν προστάτες της πόλης –αλλά και οι εγχώριοι, κατ’ επάγγελμα «ενημερωτές» της– κοιμόντουσαν τον ύπνο του δικαίου.
Η στήλη “Wild West” και η επίπλαστη «άγνοια»
Και ερχόμαστε στη ρίζα του προβλήματος. Έχουμε τη θλιβερή πρωτοτυπία να διαθέτουμε μια Δημοτική Αρχή, η οποία δηλώνει μονίμως και εμβληματικά… άγνοια.
Όσοι παρακολουθούν τα τοπικά τεκταινόμενα μέσα από τον μεγεθυντικό φακό της παραπολιτικής μας στήλης «Wild West» –η οποία έχει μετατραπεί στον απόλυτο εφιάλτη της τοπικής υποκρισίας, φέρνοντας στο φως αδιανόητες καταστάσεις– γνωρίζουν πολύ καλά την αλήθεια. Το δημόσιο αφήγημα της… θεσμικής νάρκης ή της δήθεν «έλλειψης ενημέρωσης» φαντάζει πλέον να προορίζεται αποκλειστικά για λαϊκή κατανάλωση.
Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ συγκλίνουν, δυστυχώς, σε μια πολύ διαφορετική εκτίμηση. Πληθαίνουν διαρκώς οι πληροφορίες που θέλουν τον Δήμαρχο να μην αποτελεί, στην πράξη, απολύτως κανένα «ανάχωμα» στα υψηλότερα κλιμάκια. Εύλογα, λοιπόν, πλανάται το ερώτημα: Μήπως στις κατ’ ιδίαν θεσμικές του επαφές η στάση του είναι απρόσμενα… διαλλακτική; Μήπως η μόνιμη επωδός του «δεν γνωρίζω» συνιστά μια βολική συναίνεση που διευκολύνει την απρόσκοπτη προώθηση των σχεδίων, δίχως πολιτικό κόστος;
Ο εκφυλισμός της ενημέρωσης και τα χορηγούμενα μορφώματα
Εν κατακλείδι, η όλη αυτή φαιδρή πολεμική των ημερών αναδεικνύει μια βαθύτερη παθογένεια: τον πλήρη εκφυλισμό μέρους της ενημέρωσης στη Δυτική Αττική.
Είναι ενδεικτικό της χείριστης υποστάθμης που έχει φτάσει ο δημόσιος διάλογος, το γεγονός ότι η όποια «εναλλακτική» άποψη στην περιοχή μας εκφράζεται πλέον, σχεδόν αποκλειστικά, από ψηφιακά μορφώματα που αναπνέουν με τεχνητή υποστήριξη. Μιλάμε για κάποιους θλιβερούς επαίτες της ψηφιακής ορατότητας, οι οποίοι «επιβιώνουν» μόνον καταβάλλοντας τον οβολό τους σε διαφημίσεις ή εκλιπαρώντας για λίγα ψίχουλα αναγνωσιμότητας μέσα από ιδιωτικά παρακάλια για ένα “like”.
Αποτελούν, εν τέλει, ένα απλό, θλιβερό σύμπτωμα της ψηφιακής παρακμής. Όσοι αρέσκονται στο να καταναλώνουν «χορηγούμενη» αγανάκτηση και επιδοτούμενη ημιμάθεια, ας συνεχίσουν ελεύθερα την περιήγησή τους.
Το «Θριάσιο», έχοντας κερδίσει την αδιαμεσολάβητη εμπιστοσύνη των αναγνωστών του εδώ και τρεις δεκαετίες, δεν αγοράζει την προσοχή κανενός. Θα συνεχίσει να στέκεται με παρρησία απέναντι στη θεσμική ραστώνη, να αποκαλύπτει την αλήθεια και να υπερασπίζεται ό,τι βγάζει την περιοχή από τον μαρασμό.
Quod examini non expedit, id ne api quidem expedit. (Ό,τι δεν συμφέρει το σμήνος, δεν συμφέρει ούτε τη μέλισσα)
— Μάρκος Αυρήλιος, «Εἰς ἑαυτόν»