Η απόφαση να προχωρήσει η ακτοπλοϊκή σύνδεση του Βόλου με νησιά του Βορείου Αιγαίου χωρίς τη συμμετοχή της Σάμου δεν είναι ένα απλό συγκοινωνιακό ζήτημα. Είναι μια καθαρή πολιτική επιλογή. Και ως τέτοια, έχει ευθύνες, πρόσωπα και συνέπειες.
Οι τοπικοί φορείς διαμαρτυρήθηκαν. Δήμοι, επαγγελματικοί σύλλογοι, επιμελητήριο. Το ερώτημα όμως είναι άλλο. Ποιος είχε την πολιτική ευθύνη να διασφαλίσει ότι η Σάμος δεν θα μετατραπεί σε «νησί δεύτερης κατηγορίας»;
Εδώ ο ρόλος του Περιφερειάρχη Βορείου Αιγαίου κ. Κώστα Μουτζούρη είναι κομβικός. Ως Περιφερειάρχης Βορείου Αιγαίου, δεν εκπροσωπεί επιλεκτικά νησιά. Εκπροσωπεί το σύνολο. Και όταν μια γραμμή σχεδιάζεται για την Περιφέρεια, οφείλει να διασφαλίζει ότι κανένα νησί δεν μένει εκτός χωρίς μάχη. Αν η Σάμος αποκλείστηκε, τότε είτε δεν υπήρξε επαρκής διεκδίκηση, είτε υπήρξε συμβιβασμός, είτε το θέμα δεν ιεραρχήθηκε ως κρίσιμο. Καμία από τις τρεις εκδοχές δεν είναι καθησυχαστική.
Δεν αρκεί μια τυπική αναφορά ότι «κατατέθηκε αίτημα». Η πολιτική ευθύνη μετριέται στο αποτέλεσμα. Όταν δύο νησιά εντάσσονται και ένα μένει εκτός, η Περιφερειακή Αρχή οφείλει να εξηγήσει γιατί. Διεκδίκησε ρητά τη Σάμο; Πίεσε για ένταξη με τεχνικά στοιχεία; Έθεσε το ζήτημα ως προϋπόθεση; Ή αποδέχθηκε έναν σχεδιασμό που δημιουργεί νησιά δύο ταχυτήτων;
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο συγκοινωνιακό. Είναι ζήτημα ισονομίας και διαφάνειας. Όταν δημόσιοι πόροι και πολιτικές αποφάσεις διαμορφώνουν τον αναπτυξιακό χάρτη μιας Περιφέρειας, δεν επιτρέπεται να υπάρχουν «λευκές ζώνες» χωρίς εξήγηση. Η Σάμος δεν ζητά χάρη. Ζητά ισότιμη μεταχείριση.
Και όσο δεν δίνονται καθαρές απαντήσεις, τόσο η υπόθεση αυτή θα μοιάζει λιγότερο με τεχνική επιλογή και περισσότερο με πολιτική παράλειψη. Μια παράλειψη που έχει κόστος για την οικονομία του νησιού, για την καθημερινότητα των κατοίκων του και τελικά για την αξιοπιστία όσων διαχειρίζονται τις τύχες του Βορείου Αιγαίου.