Άλλες σχέσεις διακόπτονται αιφνιδιαστικά και άλλες φθείρονται με τον χρόνο, μέσα από μια αργή αλλά σταθερή απομάκρυνση των συντρόφων. Σε αρκετές περιπτώσεις, ο χωρισμός έρχεται ως έκπληξη, ενώ σε άλλες μοιάζει με το τέλος μιας πορείας που είχε ξεκινήσει μήνες νωρίτερα. Το ερώτημα που συχνά τίθεται είναι αν υπάρχουν σημάδια που μπορούν να προειδοποιήσουν έγκαιρα για μια τέτοια εξέλιξη.
Μιλώντας στο γαλλικό Journal des Femmes, η Πωλίν Ντεβίλντ επισημαίνει ότι είναι δύσκολο να αναγνωριστούν τα πρώτα σημάδια ενός χωρισμού, αλλά σαφώς ευκολότερο να εντοπιστούν οι ενδείξεις μιας κρίσης μέσα στη σχέση. Σε αυτή τη διαφορά, όπως σημειώνει, συχνά βρίσκεται και το κλειδί για την κατανόηση όσων ακολουθούν.
Ένα από τα πρώτα στοιχεία που αξίζουν προσοχής αφορά τις μεταβολές στην καθημερινότητα. Όταν ένας από τους δύο συντρόφους αρχίζει να αφιερώνει περισσότερο χρόνο στη δουλειά του, να βγαίνει συχνότερα ή να στρέφεται σε νέες δραστηριότητες, αυτό μπορεί να εκφράζει την ανάγκη για αλλαγή ή προσωπική εξέλιξη. Τέτοιες συμπεριφορές δεν σημαίνουν απαραίτητα ότι η σχέση οδηγείται σε τέλος, ωστόσο υποδηλώνουν μια ανισορροπία που χρειάζεται να αναγνωριστεί.
Η απόσταση μεγαλώνει όταν οι αλλαγές αυτές περνούν απαρατήρητες ή δεν λαμβάνονται σοβαρά υπόψη από τον άλλον σύντροφο. Σε αυτή την περίπτωση, όπως εξηγείται, η αδιαφορία ή η έλλειψη ανταπόκρισης μπορεί να λειτουργήσει σωρευτικά και να επιταχύνει τη φθορά του δεσμού.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στη χρήση των οθονών στην καθημερινή ζωή του ζευγαριού. Συνήθειες όπως το φαγητό μπροστά στην τηλεόραση ή η συνεχής ενασχόληση με το κινητό, ακόμη και την ώρα του ύπνου, αφαιρούν χρόνο από τη συζήτηση και τις κοινές εμπειρίες. Ο περιορισμός της επικοινωνίας, όπως επισημαίνεται, αποτελεί σαφή ένδειξη αποδυνάμωσης της σχέσης.
Η ποιότητα του διαλόγου είναι ένας ακόμη κρίσιμος παράγοντας. Όταν οι συζητήσεις μετατρέπονται σε αλληλοκατηγορίες και τα λόγια χρησιμοποιούνται για να πληγώσουν, η συναισθηματική σύνδεση διαταράσσεται. Η επικοινωνία, σύμφωνα με την ψυχολόγο, δεν αφορά μόνο όσα λέγονται, αλλά και την κατανόηση των βασικών αναγκών του άλλου, καθώς και την ικανότητα να τηρείται σιωπή όταν αυτή είναι πιο προστατευτική από τον λόγο.
Το πιο ανησυχητικό σημάδι, σύμφωνα με την ίδια, εμφανίζεται όταν ένας από τους δύο χάνει σταδιακά την προσωπική του ταυτότητα μέσα στη σχέση. Όταν κάποιος υποχωρεί διαρκώς, λέει πάντα «ναι» και παραμερίζει τις δικές του ανάγκες, δημιουργείται μια βαθιά ανισορροπία που καθιστά τον χωρισμό σχεδόν αναπόφευκτο. Σε τέτοιες δυναμικές, η συναισθηματική συγχώνευση οδηγεί μακροπρόθεσμα σε ασφυξία και απογοήτευση.
Παρά τα προειδοποιητικά αυτά σημάδια, επισημαίνεται ότι ορισμένες σχέσεις μπορούν να διασωθούν, εφόσον δεν υπάρχουν φαινόμενα βίας ή τοξικότητας και οι σύντροφοι είναι διατεθειμένοι να εκφράσουν την ευαλωτότητά τους. Η αποδοχή των δυσκολιών, η αναζήτηση βοήθειας και η ειλικρινής εξέταση της προσωπικής στάσης μπορούν, όπως αναφέρεται, να μετατρέψουν μια κρίση σε αφετηρία ουσιαστικής επανασύνδεσης.