Κόρινθος: Ο Προκ. Παυλόπουλος κύριος ομιλητής στην εορταστική Διάλεξη του ΔΕΑΠ (video-φώτο)

«Κάθε Έλληνας γνωρίζει -ή, τουλάχιστον, οφείλει να γνωρίζει- ότι η Έξοδος του Μεσολογγίου πρέπει να μείνει στο διηνεκές διαχρονική πηγή έμπνευσης για την εκπλήρωση του Εθνικού Χρέους μας. Κατά τούτο ο αχός από το Μεσολόγγι, εκείνο τον σκληρό Απρίλη της Εξόδου, δεν έχει σιγήσει.  Δεν θα σιγήσει ποτέ.  Μπορείς να τον αφουγκραστείς, να τον ακούσεις σαν πένθιμη καμπάνα ή και σαν εγερτήριο σάλπισμα, αρκεί να αφήσεις την ψυχή σου αγνή -σαν να έρχεται από την μεταλαβιά- να νοιώσει τα μυστικά της Λιμνοθάλασσας.  Να ανασάνει, μέσα στην εκκωφαντική σιωπή, τον αέρα μιας εγκαταλελειμμένης πελάδας της, να μυρίσει, μέσα στην νηνεμία της άνοιξης, την άρμη του νερού της.  Θα ακούσεις τα κανόνια, θα ακούσεις τα ντουφέκια, θα ακούσεις την κραυγή των Εξοδιτών, θα μυρίσεις τον καπνό και το αίμα, δίχως να φοβηθείς, δίχως να πάρεις το δρόμο της φυγής.  Θα μείνεις εκεί και θα συλλογιέσαι τι σημαίνει να είσαι Έλληνας.  Θα συναντάς, ξανά και ξανά, την Ελευθερία να σφίγγει στην αγκαλιά της μάνες και παιδιά, να γνέφει στοργικά στους Αγωνιστές που υψώνουν το σπαθί με το μάτι αγριεμένο, να μοιρολογάει, σαν Παναγιά κάτω από το Σταυρό, το ξόδι του Βύρωνα.  Το Μεσολόγγι ζει.Με βάση τις σκέψεις αυτές ας μου επιτραπεί στο σημείο αυτό να αναφερθώ, έστω δι’ ολίγων, στην μακραίωνη Ιστορία της Ιεράς Πόλης του Μεσολογγίου, η οποία υπήρξε ο Τόπος που λάτρεψε ο Λόρδων Βύρων αλλά και η γενέτειρα πέντε Πρωθυπουργών της Χώρας μας, με κορυφαίο ασφαλώς τον Χαρίλαο Τρικούπη, όπως και των μεγάλων ποιητών μας, με μέγιστο τον Κωστή Παλαμά.Με την έκρηξη της Εθνεγερσίας του 1821, το Μεσολόγγι επαναστάτησε στις 20 Μαΐου του 1821. Η σημασία της γεωγραφικής θέσης του έγινε γρήγορα αντιληπτή από την τοπική ηγεσία της Επανάστασης. Στο Μεσολόγγι πραγματοποιήθηκε η Συνέλευση της Δυτικής Ελλάδας και, στην συνέχεια, έγινε έδρα της Διοίκησης της Δυτικής Ελλάδας, που στηρίχθηκε, θεσμικώς και πολιτικώς, στον «Οργανισμό της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος».
Συγκεκριμένα, το 1825 ο Κιουταχής συγκέντρωσε μεγάλο στρατό στην Λάρισα και κατευθύνθηκε στο Μεσολόγγι. Στα τέλη Απριλίου του 1825 στρατοπέδευσε στην περιοχή και ξεκίνησε την πολιορκία του Μεσολογγίου. Όλες οι επιθέσεις που επιχείρησε εναντίον της Πόλης απέτυχαν, όπως και η προσπάθειά του να αποκλείσει τον ανεφοδιασμό της από στεριά και θάλασσα. Οι Πολιορκημένοι ήλθαν σε συνεννόηση με τον Καραϊσκάκη, ο οποίος διεξήγαγε πόλεμο φθοράς στα νώτα του στρατεύματος του Κιουταχή, αναγκάζοντάς τον να περάσει σε θέση άμυνας, τον Οκτώβριο του 1825.Από τον Μάρτιο όμως η κατάσταση άρχισε να αλλάζει, ύστερα από την κατάληψη από τους Τούρκους στρατηγικών νησίδων της λιμνοθάλασσας, όπως το Βασιλάδι  και ο Ντολμάς. Οι κάτοικοί τους κατέφυγαν στο Μεσολόγγι, επιτείνοντας με την μετακίνησή τους αυτή το επισιτιστικό πρόβλημα της Πόλης. Από την άλλη, βέβαια, οι Έλληνες κατάφεραν να διατηρήσουν τον έλεγχο της νησίδας Κλείσοβα μετά από σφοδρή μάχη, στην οποία τα στρατεύματα του Ιμπραήμ υπέστησαν πολύ βαριές απώλειες.Εάν επιχειρήσει κανείς να αποτιμήσει συστηματικά την προφανώς καθοριστική κατά το προαναφερθέν αποτέλεσμά της, επίδραση της Εξόδου του Μεσολογγίου στην Ελληνική Εθνεγερσία, δεν μπορεί παρά να εκκινήσει από την διαπίστωση ότι η μακραίωνη Ιστορία του Έθνους μας, η οποία χάνεται μέσα στον χρόνο, είναι φτιαγμένη από ψηφίδες, που συντίθενται από δύο, κατά βάση, χαρακτηριστικά: Το Πνεύμα και το Αίμα.Εμείς, οι Έλληνες, οφείλουμε να εμπνεόμαστε από τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους» του Διονυσίου Σολωμού, και συγκεκριμένα από τον στίχο, «Πάντ’ ανοιχτά, πάντ’ άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μου». Ειδικά σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, οφείλουμε να έχουμε ανοικτά και άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μας. Ταυτόχρονα όμως αποτελεί αδήριτη ανάγκη -χρέος μας μέγιστο και ιερό απέναντι στην Ιστορία μας, κάθε πτυχή της οποίας, κατ’ εξοχήν δε οι τραγικές πτυχές του διχασμού, επιτακτικά μας το διδάσκει- το να είμαστε ενωμένοι μπροστά στα μεγάλα και τα σημαντικά. Με σεβασμό στις απόψεις του καθενός και στην ιδιαιτερότητά του, αλλά ενωμένοι σαν μια γροθιά μπροστά σ΄εκείνα που αφορούν την πορεία του Λαού και του Έθνους, και ιδίως την υπεράσπιση της Εθνικής μας Υπόστασης και Κληρονομιάς.