Κλείσιμο ματιού στον έφηβο εαυτό: Στον πυρήνα του έργου βρίσκεται ο φόβος κάθε είδους

Εχοντας στις αποσκευές της το 1ο Βραβείο Κοινού και Κριτικής Επιτροπής στο 1st Athens Theatre Tournament, η παράσταση «REC.» έρχεται στην Πάτρα και το θέατρο «act» τη Δευτέρα 27 και την Τρίτη 28 Απριλίου (ώρα 21:30). Η πατρινή δημιουργός και σκηνοθέτης της, Μελίνα Καριώρη, και ο πρωταγωνιστής της Μιχάλης Κεφαλάς, μιλούν στην «Π» για τη συγγραφή, την ερμηνευτική προσέγγιση, τη συνεργασία τους και την κατάδυση σε μια εφηβική ψυχή που αναζητά την ταυτότητά της
-Να ξεκινήσουμε από εσένα, Μελίνα. Πότε και από ποια εσωτερική σου ανάγκη γεννήθηκε το «REC.»;Το «REC.» γεννήθηκε από μια πολύ προσωπική ανάγκη που είχα στην εφηβεία μου: να καταγράφω όσα με προβλημάτιζαν και με πίεζαν εσωτερικά. Δεν κρατούσα ημερολόγιο με τη συμβατική έννοια· έγραφα περισσότερο σε μορφή θεατρικού έργου. Το κείμενο έμεινε στο συρτάρι και επέστρεψε δέκα χρόνια αργότερα, όταν σπουδάζαμε στη δραματική σχολή και αισθάνθηκα πως είχε βρει τον ηθοποιό του στο πρόσωπο του Μιχάλη. Ενιωσα πως όφειλα να επιστρέψω σε εκείνο το υλικό και να του δώσω φωνή. Ηταν σαν ένα κλείσιμο ματιού στον έφηβο εαυτό μου, ότι τελικά τα καταφέραμε.Δεν ξέρω αν ήταν εξ αρχής συνειδητή, νομίζω πως όχι. Οταν όμως επέστρεψα στο υλικό, είχα την ανάγκη να δουλέψω το κείμενο ως θεατρικό έργο και να μάθω κι εγώ τον χαρακτήρα στην πορεία. Μου ήταν σημαντικό ο Α να μην ταυτίζεται μαζί μου, να αποκτήσει την αυτονομία του. Αλλωστε δεν πίστεψα στιγμή ότι παίζει τόσο μεγάλο ρόλο το φύλο, όσο το «ανθρώπινο όλον», σε όσα διαπραγματεύεται το έργο μου.Οι 40 μέρες είναι ένας συνειδητός συμβολισμός. Είναι ένας αριθμός που συναντάμε συχνά στη θρησκευτική και τη λαϊκή παράδοση, ως περίοδο κάθαρσης, αναμονής ή προετοιμασίας για κάτι νέο. Στο έργο λειτουργούν ως χρόνος εγκλεισμού αλλά και μεταμόρφωσης. Υπάρχει και μια πιο προσωπική διάσταση: η τελευταία μέρα, η μέρα της μεγάλης απόφασης, είναι 16 Ιουλίου, ημέρα των δικών μου γενεθλίων –και του ήρωα. Ετσι, για μένα συνδέεται και με την έννοια της αναγέννησης. Από εκείνη τη μέρα και μετά, τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο για τον Α. Ηταν πολύ σημαντικό στην πρώτη μας θεατρική απόπειρα να κερδίσουμε το πρώτο βραβείο. Ηταν κάτι που χάρηκα ιδιαίτερα, γιατί δούλεψα με δημιουργικούς ανθρώπους. Είχα σημαντική στήριξη κι από την Ναταλία Στυλιανού, τη δασκάλα μας στη δραματική σχολή, που στη συνέχεια έγινε φίλη και συνεργάτιδα στο «REC.».Ενθουσιασμένη που μπορώ να επιστρέψω στην Πάτρα μέσω του θεάτρου και αρκετά ανυπόμονη να μοιραστώ αυτή την εμπειρία με το κοινό της πόλης μου, απ’ όπου ξεκίνησαν όλα.Θεωρώ ότι τα ερωτήματα και οι προβληματισμοί του έργου είναι κάτι που όλοι, λίγο ή πολύ, έχουμε περάσει, ιδιαίτερα στην εφηβεία. Στο κείμενο, αναγνώρισα πολλά κοινά σημεία με τον εαυτό μου και προσπάθησα να κάνω ένα «πάντρεμα» ανάμεσα στις δικές μου εμπειρίες και στον χαρακτήρα που κλήθηκα να ερμηνεύσω. Ανέσυρα δικές μου μνήμες από την εφηβεία και στη συνέχεια διαμόρφωσα τη βιογραφία του ρόλου. Παράλληλα, αυτή η ποιότητα εσωστρέφειας υπήρχε ήδη στη δική μου υποκριτική προσέγγιση και στα χρόνια της σχολής. Αυτό μας βοήθησε να συναντηθούμε με τη Μελίνα δημιουργικά και να χτίσουμε μαζί τον ρόλο, ώστε να αποδοθεί με φυσικότητα και αλήθεια.Ενα μεγάλο στοίχημα και ένας αρχικός φόβος ήταν το γεγονός ότι όλο το κείμενο βασίζεται σε έναν εσωτερικό μονόλογο. Στην πράξη, όμως, όλα έπρεπε να αποκτήσουν δράση.
Στις πρόβες δουλέψαμε με αυτοσχεδιασμούς, για να δούμε τι χρειάζεται κάθε σκηνή ώστε να αποκτήσει διακυμάνσεις, ουσία και ενδιαφέρον. Εβαλα τον εαυτό μου στη συνθήκη του χαρακτήρα και αναζήτησα τι θα μπορούσε πραγματικά να κάνει ένας άνθρωπος μόνος του στο δωμάτιό του, χωρίς να τον βλέπει κανείς.
Στόχος μου ήταν μια άμεση επικοινωνία με το κοινό. Βοήθησε σημαντικά και η παρουσία της κάμερας, αλλά τελικά βρήκαμε έναν τρόπο να σπάσουμε τη λογική της «κλειδαρότρυπας» και να υπάρχω μαζί με το κοινό, όχι απλώς απέναντί του.ΜΕΛ.Κ.: Στο κείμενο υπάρχουν σαφώς αυτοβιογραφικά στοιχεία. Ωστόσο το «REC.» δεν είναι αυτοβιογραφία σε καμία περίπτωση.
Μ.Κ.: Αντίστοιχα, στην ερμηνεία χρησιμοποιήθηκαν προσωπικές μνήμες και εμπειρίες από την περίοδο της εφηβείας, ως εργαλείο προσέγγισης του χαρακτήρα.ΜΕΛ.Κ.-Μ.Κ.: Ξεκινήσαμε μαζί ως συμφοιτητές στη δραματική σχολή «Πράξη 7» και στην πορεία της αντιληφθήκαμε πως αντιμετωπίζαμε τις εργασίες μας με μια κοινή ματιά. Δεν δουλέψαμε ως σκηνοθέτης-ηθοποιός, αλλά ως δύο απόφοιτοι ηθοποιοί που θέλαμε να δημιουργήσουμε κάτι κοινό. Το συγκεκριμένο θέμα μάς ενδιέφερε πολύ και αποτέλεσε για εμάς την αφετηρία αυτής της συνεργασίας.ΜΕΛ.Κ.-Μ.Κ.: Το θέατρο από μόνο του είναι μια συνεχής διαδικασία αναζήτησης. Μέσα από αυτό ανακαλύπτουμε τα όριά μας, αλλά και νέες πτυχές του εαυτού μας που δεν γνωρίζαμε. Αυτή είναι και η μαγεία του.Μ.Κ.-Μ.Κ.: Αυτά που έχει να πει μετά το τέλος της παράστασης είναι διαφορετικά για τον καθένα. Oμως, στον πυρήνα του έργου βρίσκεται ο φόβος. Φόβος κάθε είδους. Και ο φόβος στο σχολείο είναι μεγάλος, όπως και έξω από αυτό. Ο Α εκφράζει τη βαθιά του ανάγκη να θέλει, να ονειρεύεται και να ζει· χωρίς φόβο.