Πότε αρχίζει να «τελειώνει» ένα οπλοστάσιο;
Για τη στρατιωτική ηγεσία του Ιράν το οπλοστάσιο φυσικά και δεν τελειώνει όταν μηδενιστεί. Τελειώνει όταν δεν μπορεί να υποστηρίξει δεύτερο κύμα μαζικού πλήγματος και η ποιότητα των εναπομεινάντων πυραύλων είναι κατώτερη, ενώ η παραγωγή δεν καλύπτει τις απώλειες και οι υποδομές βρίσκονται υπό διαρκή απειλή.
Σε ένα σενάριο έντασης διάρκειας λίγων εβδομάδων, με συνεχιζόμενη στοχοποίηση εργοστασίων, το Ιράν θα μπορούσε να δει την ικανότητά του για συντονισμένο, μεγάλης κλίμακας βαλλιστικό πλήγμα να περιορίζεται αισθητά. Τότε, το βάρος θα μετατοπιστεί ακόμη περισσότερο στα drones.
Εάν οι επόμενες ημέρες αποδείξουν ότι οι αποθήκες και οι γραμμές παραγωγής είναι ευάλωτες, το μήνυμα αποτροπής μπορεί να υποστεί ρωγμές — ακόμη κι αν το απόθεμα παραμένει σημαντικό.
Το χρονόμετρο έχει ξεκινήσει…
Η σύγκρουση του Ιράν με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ δεν θα κριθεί αποκλειστικά από τον αριθμό των εκτοξεύσεων, αλλά από το ποιος ελέγχει τον ρυθμό φθοράς.
Αν οι διαρκείς εξαπολύσεις πυραύλων από την Τεχεράνη οδηγήσουν σε δραστική μείωση των αποθεμάτων του, παράλληλα με την απομείωση της βιομηχανικής ικανότητας να παράξει νέους, το ιρανικό πυραυλικό πρόγραμμα θα εισέλθει σε φάση αμυντικής διαχείρισης αποθεμάτων. Και το κρίσιμο ερώτημα για το Ιράν δεν είναι αν διαθέτει αρκετούς πυραύλους σήμερα, αλλά αν σε δύο μήνες θα διαθέτει αρκετούς για να παραμένει στη σημερινή θέση.
Σε αυτή τη μάχη αντοχής, οι βαλλιστικοί είναι το κεφάλαιο. Τα drones είναι το ρευστό. Και το αποτέλεσμα θα κριθεί στη βιομηχανία και τη διάρκεια των αποθεμάτων. Και εκεί παρά τις αρχικές «νίκες» δεν φαίνεται να διαθέτει το πάνω χέρι.