Στον Πόντο η καθαριότητα δεν ήταν απλώς… η μισή αρχοντιά – ήταν ζήτημα τιμής, εικόνας και κοινωνικής ταυτότητας. Όπως έλεγαν χαρακτηριστικά, «η καλέσσα η νύφε, ας σην αύλαν ατς φαίνεται»
Ακολουθούσε το ίσιωμα και το κόψιμο των περισσευμάτων, ώστε να δοθεί το χαρακτηριστικό σχήμα. Το τελικό στάδιο ήταν το ράψιμο της σκούπας, που γινόταν παλαιότερα στο χέρι με τη βοήθεια εργαλείων όπως ο μάγγανος, ενώ σήμερα έχει αντικατασταθεί σε μεγάλο βαθμό από μηχανικές διαδικασίες.
Ένα εργαλείο με… κοινωνικό βάρος
Η σκούπα, λοιπόν, δεν ήταν απλώς ένα οικιακό αντικείμενο. Ήταν προϊόν αγροτικής και βιοτεχνικής τέχνης, μέσο επιβίωσης για ολόκληρες περιοχές, αλλά και σύμβολο νοικοκυροσύνης και κοινωνικής εικόνας,
Στην ποντιακή κοινωνία, η καθημερινή πράξη του σκουπίσματος αποκτούσε σχεδόν τελετουργικό χαρακτήρα. Δεν καθάριζες απλώς τον χώρο – «έδειχνες» ποια είσαι.
Και κάπως έτσι, ένα ταπεινό αντικείμενο, φτιαγμένο από χώμα και χέρια, γινόταν μέτρο αξιολόγησης μιας γυναίκας και αντανάκλαση ολόκληρης της οικογένειας.