Λευκάδας· μετά από σεισμούς, λοιμούς, λιμούς, καταποντισμούς -κυρίως αυτούς-, την Πέμπτη, 19 του Φλεβάρη, στις 7.30 το απόγευμα μέχρι…όσο πήρε, στο ίδιο πάντα στέκι του Γιάννη, στο κομψό σαλόνι του Casa Azul. Σαν παράσταση ημιδομημένη σε δύο φάσεις.
Τώρα, στον απολογισμό: για το τι κέρδισε ο καθένας από την απουσία του το γνωρίζει καλύτερα ο ίδιος. Ούτε μπορεί η ευγένειά μας να επιδείξει αδιακρισία… Όμως για το τι χάσατε, αποφασίστηκε ομόφωνα από το Δ.Σ. να μην σας το αποκαλύψουμε, ως η ελαχίστη των… προβλεπομένων εκ του καταστατικού μας ποινών.
Αν πάλι δεν το θεωρήσετε καν ποινή, τόσο το καλύτερο για σας… (και δεν θα έχετε και άδικο, εδώ που τα λέμε μεταξύ μας). Τι νομίζετε ότι χάσατε; Τη μασκότ της πρόσκλησης-τον Πικάσο αγκαζέ με τον Άι-Βασίλη; Τα σατιρικά τραγούδια (μετ’εικόνων) του Θέμου Ανδρεάδη, του Λουκιανού Κηλαηδόνη, του Διονύση Σαββόπουλου; Απαγγελίες Σουρή από Κώστα Βουτσά, Γιώργο Κωνσταντίνου, Γιάννη Γκιωνάκη, Σωτήρη Μουστάκα; Τις απαγγελίες από το Θεατρικό Εργαστήρι του Δήμου Λευκάδας, με την «υιοθετημένη» από τον Σύνδεσμό μας Λουκία Κατωπόδη και τους/τις: Δημήτρη Βάρσο, Αρετή Κοψιδά, Παρασκευή Δότσιου, Αναστασία Πέκη και τις (εκτός Θεατρικού Εργαστηρίου) Πηνιώ Σταματέλου, Έφη Ντούσκα, Ειρήνη Κατσαρού, Έλενα Νίκα, Ειρήνη Γράψα, Βιβή Κοψιδά-Βρεττού; Ή μήπως το λευκαδίτικο γέλιο, με τον Βούλη Βρεττό και τον Σπύρο Φίλιππα-Πανάγο; Ή τις σάτιρες του Σουρή, του Βάρναλη, του Μπιτσώρη; Την απολαυστική βασιλόπιτα, που αν και «ετεροχρονισμένη», εντούτοις φαγώθηκε σαν… ζεστοφουρνισμένη;
Τη χρυσή λίρα και το δώρο στον/στην τυχερό/ή της βραδιάς; (Αυτό το τελευταίο, μπορούμε να το αποκαλύψουμε. Και το όνομα αυτής: Βιβή! Mη βιάζεστε: δεν είναι τόσο εύκολο να το πετύχετε. Γιατί ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Λευκάδας-ευτυχώς ή δυστυχώς – VivoKRATEITAI!!!) Κι ακόμα, μήπως νομίζετε ότι χάσατε τον περιζήτητο «Γκουρού των AV Μixer» ή αλλιώς τον «Sound Ninja» Ξενοφώντα Κοψιδά και τον απαραίτητο «σπουδαστή των decibel», τον Ζώη Αυγερινό; Μήπως τον Γιάννη και το σπιτικό salon του Casa Azul; Μα αυτό μπορούμε οποιαδήποτε στιγμή να το ξαναβρούμε, θα μου πείτε. Ναι, αλλά όχι έτσι σπανιόλικα φωτισμο-στολισμένο…
Ίσως και για κάποια «κρυφά» ή φανερά ταλέντα θα μπορούσε όλοι σας να δυσθυμήσετε, που δεν ακούσατε τη φωνή τους. Όμως, ένα παράρτημα του «λόγου» τους θα ακολουθήσει, επωνύμως ή με την αοριστία ψευδωνύμου, και εν μέρει θα σας παρηγορήσει…
Για όλους τους παρόντες και για όσα «πλημμυρηδόν» μας πρόσφεραν, δεν έχουμε παρά να τους «επιπλήξουμε», ως είθισται επί των ημερών μας, γιατί «ΤΟ ΚΑΛΟ, ΚΑΛΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ»- και δυστυχώς, όχι μονάχα την ΠρωτοχρονιΑποκριά! Και για τον εαυτό μας, κάτι απρόβλεπτο, σαν ανεκτίμητο «Χρυσό Φλουρί», ένα ψυχοτονωτικό-από την απρόσμενη, στοχαστικά καλλιεπή γλώσσα της Χριστίνας Μιχαλά – για να συνεχίσουμε απρόσκοπτα και τις… Σαρακοστές!