Γράφει ο Δημήτριος ΚοτσώνηςΠολιτικός μηχανικός, Διπλωματούχος ΕΜΠ– να μη δεσμεύονται ουσιαστικά από σαφείς κανόνες,
– να αποφεύγουν προσωπική ευθύνη,
– και ταυτόχρονα να διευρύνουν συνεχώς τη συμμετοχή τους στη λήψη αποφάσεων, εγκρίσεων και ελέγχων.Ο αρχικός σκοπός του ελέγχου ήταν απολύτως θεμιτός: να διασφαλιστεί ότι το κτήριο που ανεγείρεται σε συγκεκριμένο οικόπεδο δεν παραβιάζει τους όρους δόμησης της περιοχής και δεν επιβαρύνει το κοινωνικό σύνολο.– ένας στοιχειώδης έλεγχος της αντοχής του κτηρίου,
– ο έλεγχος ορισμένων βασικών κατασκευαστικών στοιχείων,
– και ένας απλός έλεγχος των φορολογικών επιβαρύνσεων.– εξειδικευμένα εγχειρίδια εκατοντάδων σελίδων,
– ειδικό λογισμικό,
– και συνεχή «ερμηνεία» από τους ίδιους τους ελεγκτές.Όμως οι εισηγητές της δεν μερίμνησαν για το αυτονόητο: ότι δεν έπρεπε να καταργηθεί ο έλεγχος των στοιχείων που αφορούν άμεσα το κοινωνικό σύνολο, δηλαδή:
– το μέγεθος του κτηρίου,
– το ύψος,
– την κάλυψη,
– τον ακάλυπτο χώρο.Και εδώ τίθεται το κρίσιμο ερώτημα: υπό το καθεστώς ποινικοποίησης των πολιτικών αποφάσεων, θα τολμήσει στο μέλλον οποιοσδήποτε υπουργός να λάβει παρόμοια απόφαση;
Η απάντηση είναι προφανής: όχι. Το αποτέλεσμα δεν θα είναι η βελτίωση της Διοίκησης, αλλά η απόλυτη παράλυσή της.Από το 1976, οπότε και αναγνωρίστηκε θεσμικά η ανάγκη καθορισμού χρήσεων γης σε εθνικό επίπεδο, το ελληνικό κράτος αδυνατεί να προσδιορίσει:
– τι χαρακτηρίζεται δάσος,
– ποια είναι η κατανομή των χρήσεων γης,
– και ποια ποσοστά της επικράτειας μπορούν να εξυπηρετήσουν αναγκαίες κρατικές και παραγωγικές λειτουργίες.– χορτολιβαδικές,
– βραχώδεις,
– αλπικές εκτάσεις,
οι οποίες, μέσω της δασικής νομοθεσίας, υπάγονται στο ίδιο καθεστώς απαγορεύσεων.– άνω του 65% ( υπ. αποφ. ΥΠΕΝ/ΓΔΔΔΠ/61420/ 447-2019 ) – και στην πραγματικότητα άνω του 72% – της επικράτειας, έναντι του 30% σε Αγγλία, Γαλλία, Γερμάνια, τίθεται εκτός αναπτυξιακού σχεδιασμού, ενώ επί του υπολοίπου δεν επιτρέπεται η εγκατάσταση αυτών των λειτουργιών, διότι αποτελούν εκτάσεις γεωργικής γης υψηλής παραγωγικότητας και εκτάσεις πόλεων & οικισμών
– η Ελλάδα να αδυνατεί, επί δεκαετίες, να χωροθετήσει τις στοιχειώδεις λειτουργίες που διαθέτουν όλες οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης
– να έχει έλλειμμα οικιστικής γης και συνέπεια τη στεγαστική κρίση.– την υπαγωγή των βοσκοτόπων στις αρμοδιότητες της Δασικής Υπηρεσίας,
– τη δημιουργία εκατοντάδων χιλιάδων ενστάσεων (άνω των 400.000) και φυσικά ανάλογων προσφυγών στη Δικαιοσύνη.
– και τη συγκρότηση νέων επιτροπών εξετάσεων, οι οποίες άρχισαν να λειτουργούν ουσιαστικά μετά την αύξηση των αποζημιώσεων των μελών τους και οι οποίες θα χρειαστούν χρόνια για να ολοκληρώσουν τις ενστάσεις και φυσικά περισσότερα χρόνια για να τελεσιδικήσουν οι προσφυγές στη Δικαιοσύνη.«Έναν πολιτικό δεν τον πας στο δικαστήριο, τον στέλνεις στον λαό».
Η αρχή αυτή δεν αφορά μόνο τον πρωθυπουργό, αλλά κάθε πολιτική πράξη που εντάσσεται στον πυρήνα της διακυβέρνησης.