Γράφει ο Άγγελος ΠολύδωροςΠάμε τώρα στην ταινία «Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή; Μέρος Πρώτο» του Αλέξανδρου Ρήγα (βασισμένη σε τηλεοπτική σειρά του 2000, που διεκόπη μετά από λίγα επεισόδια).Μέχρι την ώρα που γραφόταν αυτό το κείμενο, δεν υπήρξε αντίδραση εκ μέρους της Επιτροπής Ελέγχου, ούτε εκ μέρους των παραγωγών ή του Αλέξανδρου Ρήγα και όλα δείχνουν ένα μικτό και αρκετά συζητήσιμο κοινωνικό feedback, με σημαντικό κομμάτι του κοινού να βλέπει την ταινία από περιέργεια (ειδικά αν είχε δει στο παρελθόν τη σειρά) και άλλοι να σχολιάζουν, ότι η ταινία δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες τους ως popular cinema και άλλοι ότι, κάποιες κριτικές περιείχαν γλώσσα πιο «σκληρή» από την ταινία.
Έτσι κατέληξα στο συμπέρασμα ότι οι κριτικοί κινηματογράφου ως «κήνσορες» και ως «θεράποντες» (Ουμπέρτο Έκο «Κήνσορες και θεράποντες: Θεωρία και Ιδεολογία των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης») συμβάλλουν στη δημοσιότητα ενός έργου, είτε κρίνοντάς το αρνητικά, είτε θετικά.
Όπως συμβάλλουν και οι «κριτικές» των Επιτροπών Ελέγχου, που αποφασίζουν για την ακαταλληλότητα μιας ταινίας. Εν κατακλείδι, το curiosity effect ισχύει στη δημοσιότητα ενός έργου, όπως ισχύει -μεταφορικά- και η αγγλική παροιμία Curiosity Kills the Cat (η περιέργεια σκοτώνει τη γάτα), για την περίπτωση που βλέπουμε μια ταινία από περιέργεια και εκ των υστέρων διαπιστώνουμε ότι «την πατήσαμε».