Ψαράς εδώ και δεκαετίες, ακολούθησε τον άντρα της τον Νικόλα στο επάγγελμα και παραμένει στη μάχη για το μεροκάματο όσο περνούν τα χρόνια, μεροκάματο που βγαίνει από τα πλάσματα του νερού. «Τον ακολούθησα, και από τότε είμαστε μαζί μέσα στη βάρκα και μέσα στην καλύβα εδώ στο Δέλτα του Έβρου. Παλιά είχε εδώ πολλούς ψαράδες, καμιά κατοσταριά. Μείναμε λίγοι αλλά εμείς δεν μπορούμε να τον αποχωριστούμε τον τόπο. Κάθε χρονιά και κάθε εποχή το ψωμί μας βγαίνει αλλιώς. Κάθε εποχή έχει το δικό της ψάρι. Αυτή την εποχή βγάζαμε σουπιές που δίνανε καλό μεροκάματο, φέτος δεν έχει όμως, έχουμε χάσει με τα χρόνια και πολλά είδη ψαριών. Τώρα δουλεύουμε τα κεφαλόπουλα που για την ώρα είναι στο Δέλτα … ένα μεροκαματάκι μικρό μας δίνουνε ενώ δουλεύουμε και γαρίδες που φανήκανε ξανά εδώ και δύο χρόνια όπως και γλώσσες που αυτές τις μέρες όμως μας έχουν… αφήσει! Από την άλλη έχουμε να ψαρέψουμε και τα μπλε καβούρια και ψάχνουμε έμπορο να τα εμπορευτούμε» έλεγε περιγράφοντας τη φύση της καθημερινής δουλειάς της η «Κυρά του Δέλτα».
Λιγότερο από 1 λεπτό
Διάρκεια άρθρου:
Λεπτά
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Εφημερίδα Ημέρα, Ζάκυνθος. .