Η απορία που
έγινε κόμπος στο στομάχι. Υπάρχει μια απορία που πια ακούγεται παντού. Την
ακούς στο διπλανό τραπέζι στο καφενείο. Την ακούς στην ουρά της αγοράς. Την
ακούς στο οικογενειακό τραπέζι την Κυριακή. Και όλοι, λίγο-πολύ, λέμε το ίδιο
πράγμα: Μα καλά πόσες φορές θα πληρώσουμε για τα ίδια;Πληρώνουμε κάθε μήνα υποχρεωτικά και όχι από επιλογή για την ασφάλισή μας. Κι όμως, όταν το παιδί ανεβάσει πυρετό ή όταν χρειαστείς μια εξέταση που επείγει, πού καταλήγεις; Στον ιδιώτη γιατρό. Για έναν πόνο στο αυτί, στο δόντι, στο πόδι. Για μια εξέταση. Για μια επίσκεψη που δεν μπορεί να περιμένει μήνες. Τα 40άρια και τα 50άρια φεύγουν χωρίς δεύτερη σκέψη. Και τότε γεννιέται η απορία: Αφού πληρώνουμε για την ώρα της ανάγκης, γιατί στην ανάγκη πρέπει να ξαναπληρώσουμε;Λέμε ότι έχουμε δημόσια και δωρεάν παιδεία. Ας είμαστε ειλικρινείς. Ποιο ελληνικό σπίτι δεν αιμορραγεί οικονομικά στα φροντιστήρια;Τέλη κυκλοφορίας; Πληρωμένα. Φόροι στα καύσιμα; Από τους υψηλότερους στην Ευρώπη. Να αγοράσεις αυτοκίνητο, να βγάλεις δίπλωμα… ματώνεις για να τα αποκτήσεις. Και μόλις βγεις στην εθνική; Διόδια, και όχι ενδεικτικά, αλλά πανάκριβα. Και τότε αναρωτιέσαι: Πληρώνουμε για να έχουμε δρόμους ή πληρώνουμε συνεχώς το δικαίωμα να τους χρησιμοποιούμε;Ακούμε συχνά για τις σκανδιναβικές χώρες. Ναι, εκεί οι φόροι είναι υψηλοί. Αλλά εκεί ο πολίτης ξέρει κάτι απλό: Η υγεία του είναι εξασφαλισμένη. Η παιδεία των παιδιών του δεδομένη. Οι δρόμοι ελεύθεροι, οι συγκοινωνίες τέλειες. Οι υπηρεσίες λειτουργούν. Εκεί ο φόρος επιστρέφει στην κοινωνία. Στην Ελλάδα πληρώνουμε φόρους σαν Σκανδιναβοί, αλλά υπηρεσίες παίρνουμε σαν να μην υπάρχει κράτος.Εμείς, οι άνθρωποι του μόχθου, δε ζητάμε προνόμια. Δε ζητάμε χάρες. Ζητάμε δικαιοσύνη. Ζητάμε σεβασμό στον ιδρώτα μας. Θέλουμε ένα κράτος που να λειτουργεί για την κοινωνία, όχι μια κοινωνία που να δουλεύει μόνο για να συντηρεί το κράτος.Ελεύθερου επαγγελματία – Ανθρώπου της αγοράς
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο ΕΙΔΗΣΕΙΣ – ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΘΑΡΡΟΣ .