Ανάμεσα στους κίονες του πολιτισμού και στις σελίδες της δημιουργίας… στήθηκε ένας διάλογος που ποτέ δεν τελειώνει.ΣΧΟΛΕΙΑ, ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΚΑΙ ΑΙΓΥΠΤΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ (1950-1960)Η αποχώρηση μεγάλου αριθμού Ελλήνων από την Αίγυπτο στις δεκαετίες 1950 και 1960 αποτελεί ένα οδυνηρό κεφάλαιο της ιστορίας μας. Στα αίτια της μαζικής αποχώρησης, οι σχετικές ιστορικές μελέτες περιλαμβάνουν και την έλλειψη γνώσης της αραβικής γλώσσας. Ασχέτως αν στην τελική ανάλυση, αποφασιστικό ρόλο στην αποχώρηση έπαιξαν άλλοι παράγοντες, εύλογο είναι το ερώτημα: Γιατί δεν έμαθαν τα αραβικά οι Ελληνες που ζούσαν επί δεκαετίες στην Αίγυπτο;
Οι ιδιαίτερες συνθήκες που τούς είχαν αρχικά επιτρέψει να ζουν και να εργάζονται στην χώρα έχοντας υποτυπώδη γνώση της αραβικής, άλλαξαν άρδην με την
ανάληψη εξουσίας από τους Ελεύθερους Αξιωματικούς του Γκαμάλ Αμπντελ-Νάσερ στη δεκαετία του 1950.
Η υποχρεωτική εισαγωγή των Αραβικών ως πρωτεύοντος μαθήματος στα προγράμματα όλων των ξένων σχολείων, ειδικά για την περίπτωση των ελληνικών, έθετε σε κίνδυνο την υπέρτατη αποστολή τους ως εκπαιδευτηρίων της διασποράς: την καλλιέργεια ελληνικής ταυτότητας.
Η παρούσα μελέτη εξετάζει τις προσπάθειες εκπαιδευτικών και κοινοτικών παραγόντων να εφαρμόσουν την –αρχικά ανεφάρμοστη– αιγυπτιακή νομοθεσία, εστιάζοντας σε διάφορες πτυχές του προβλήματος: από τα ακατάλληλα αραβικά αναγνωστικά και τη θεωρούμενη επιζήμια ταυτόχρονη διδασκαλία ελληνικών και αραβικών, μέχρι την έλλειψη συντονισμού ανάμεσα στα παροικιακά σχολεία και τις νομοθετικές διατάξεις που δυνητικά καταργούσαν την ελληνικότητά τους. Ιδιαίτερα σημαντικό το ότι η μελέτη παρουσιάζει την οπτική γωνία των Αιγυπτίων.
Βασισμένο σε πρωτογενείς πηγές και προσωπικές μαρτυρίες, το βιβλίο φωτίζει την εκπαιδευτική διελκυστίνδα που διεξάχθηκε ανάμεσα στην αιγυπτιακή και την ελληνική πλευρά ,με την«εθνική ταυτότητα»ζητούμενο και για τις δύο.
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Νέα – Ελληνική Κοινότητα Καΐρου .