στο Θεό που αφήνει να ζήσεις κι αυτή τη μέρα,
στο φως του ήλιου που αφανίζει το σκοτάδι,
στο άρωμα των λουλουδιών που ευφραίνει την ψυχή σου,
στο λυκόφως που σου θυμίζει πως η νύχτα
θα σε ξεκουράσει από τον κάματο της μέρας!σε όσους σ’ αγαπάνε και σε σκέφτονται συχνά
και σ’ αυτούς που σε κάνουν να χαμογελάς
και να ξεφεύγεις απ’ τα καθημερινά
και στους άλλους που σ’ αφήνουν να μελαγχολείς,
νιώθοντας έτσι την αξία του χαμόγελου.για τις χαρές που η ζωή απλόχερα σου δίνει
κι αισθάνεσαι μεγάλος στο απέραντο σύμπαν,
μα και για τις τόσες λύπες που σου θυμίζουν
πως δεν πρέπει να σταματάς τον αγώνα σου
από όποιο μετερίζι κι αν βρεθείς…που σου χαρίζει δύναμη, αυτογνωσία, ηθική,
που σε κάνει καλύτερο Άνθρωπο!
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΥ – ΝΤΑΝΟΥ
Το ποίημα περιέχεται στο βιβλίο μου ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΑ ΚΥΜΑΤΑ (σελίδα 42), που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΒΑΚΧΙΚΟΝ και δημοσιεύεται με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για τη λέξη «ευχαριστώ» (11η Ιανουαρίου).