Υπάρχουν προορισμοί που γεμίζουν από κόσμο κάθε σεζόν. Υπάρχουν όμως και μέρη που μοιάζουν σαν να τα κράτησε ο πλανήτης κρυφά. Απομονωμένα, με λίγες αφίξεις και ελάχιστες υποδομές, διατηρούν ένα διαφορετικό μέτρο ζωής. Εκεί η φύση παραμένει πρωταγωνιστής και η καθημερινότητα ακολουθεί άλλους ρυθμούς.
Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν έξι χώρες που ξεχωρίζουν για το πόσο σπάνια τις βλέπει κανείς από κοντά.
Το Τουβαλού αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Με μόλις 3.700 επισκέπτες τον χρόνο, περιγράφεται ως η λιγότερο επισκέψιμη χώρα στον κόσμο. Βρίσκεται ανάμεσα στη Χαβάη και την Αυστραλία και αποτελείται από κοραλλιογενείς ατόλες στον Νότιο Ειρηνικό. Το μικρό αεροδρόμιο του Φουναφούτι δέχεται λίγες πτήσεις την εβδομάδα. Όσοι φτάνουν, βρίσκουν έναν τόπο χωρίς βιασύνη και χωρίς θόρυβο, με καθαρούς υφάλους, παλιές παραδόσεις και ζωή που κινείται στον ρυθμό της θάλασσας.
Στον ίδιο ωκεανό, οι Νήσοι Μάρσαλ παραμένουν επίσης πολύ μακριά από τη συνήθη τουριστική ροή, με λιγότερους από 7.000 ταξιδιώτες κάθε χρόνο. Το κράτος αυτό συνδυάζει παρθένες παραλίες, έντονη θαλάσσια ζωή και ίχνη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι περιορισμένες υποδομές και η άνοδος της στάθμης της θάλασσας καταγράφονται ως πραγματικές δυσκολίες. Παρ’ όλα αυτά, η εμπειρία που περιγράφεται είναι μιας αυθεντικής νησιωτικής κουλτούρας, μέσα σε έναν ωκεανό που μοιάζει να μην άλλαξε με τον χρόνο.
Τα Νήσοι Σολομώντα, παρά την εντυπωσιακή τους εικόνα, δεν έχουν μπει δυναμικά στα ταξιδιωτικά «ραντάρ». Διαθέτουν ηφαιστειακά νησιά και σημεία που συνδέονται με τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ στο ίδιο πλαίσιο αναφέρεται και μία από τις μεγαλύτερες προστατευόμενες θαλάσσιες ζώνες του κόσμου, η Προστατευόμενη Περιοχή των Νήσων Φοίνιξ. Ο τουρισμός κινείται αργά και η κλιματική αλλαγή περιγράφεται ως σταθερή απειλή. Παρ’ όλα αυτά, το στοιχείο της UNESCO, η βιωσιμότητα και η αυθεντικότητα παρουσιάζονται ως λόγοι που κρατούν τον προορισμό ξεχωριστό για όσους αναζητούν κάτι διαφορετικό.
Υπάρχει, όμως, και μια χώρα που ξεχωρίζει όχι μόνο για τη σπανιότητα της επίσκεψης, αλλά και για τη δυσκολία της. Το Νότιο Σουδάν συγκαταλέγεται στις λιγότερο επισκέψιμες χώρες λόγω εμφυλίου πολέμου και πολιτικής αστάθειας. Οι υποδομές παραμένουν περιορισμένες και η ασφάλεια αναφέρεται ως πρόκληση. Την ίδια στιγμή, η χώρα περιγράφεται ότι διαθέτει εθνικά πάρκα, ποικιλόμορφες φυλές και τοπία που παραμένουν ανέγγιχτα. Για όσους επιμένουν, εξειδικευμένες ταξιδιωτικές εταιρείες οργανώνουν αυστηρά ελεγχόμενα ταξίδια.
Στον Ινδικό Ωκεανό, οι Κομόρες εμφανίζονται ως ένα «ηφαιστειακό μυστικό» ανάμεσα στη Μαδαγασκάρη και τη Μοζαμβίκη. Πρόκειται για αλυσίδα ηφαιστειακών νησιών με τροπικές παραλίες και πολιτισμό που συνδυάζει αφρικανικές, αραβικές και γαλλικές επιρροές. Παρά αυτά τα χαρακτηριστικά, παραμένουν από τους λιγότερο επισκέψιμους προορισμούς. Οι φυσικές καταστροφές και οι περιορισμένες υποδομές αναφέρονται ως βασικοί λόγοι που απομακρύνουν τον μαζικό τουρισμό. Όσοι φτάνουν, συναντούν ζωντανή κουλτούρα, ζεστή φιλοξενία και μια φύση που περιγράφεται ως άγρια και αυθεντική.
Τέλος, το Κιριμπάτι τοποθετείται στο όριο του χρόνου και της κλιματικής αλλαγής. Περιγράφεται ως ένα από τα πιο ευάλωτα έθνη στην κλιματική αλλαγή, με την άνοδο της στάθμης της θάλασσας να επηρεάζει άμεσα την καθημερινότητα των κατοίκων. Με λίγους τουρίστες και περιορισμένες εκδρομές, η χώρα παρουσιάζεται ως μια σπάνια ευκαιρία για γνωριμία με την ανθεκτικότητα και την παράδοση των λαών του Ειρηνικού. Η φιλοξενία χαρακτηρίζεται ζεστή, η φύση εντυπωσιακή και η εμπειρία μοναδική.