Με θλίψη πληροφορηθήκαμε ότι ακόμα ένα αγαπημένο πρόσωπο της παλιάς οικογένειας της εφημερίδας μας, εγκατέλειψε την περασμένη Παρασκευή, 30 του Γενάρη, τα εγκόσμια.
Πρόκειται για την αγαπημένη μας Ζαφειρώ, το γένος Χατζάκη, σύζυγο του επί 31 ετών αποβιώσαντος συναδέλφου μας, Γιώργου Πάρνου.
Η Ζαφειρώ, παιδί πενταμελούς οικογένειας, γεννήθηκε στην Πεπονιά Βοΐου Κοζάνης το 1936, από πρόσφυγες γονείς που κατάγονταν από την Καλλίπολη..
Στα πέντε της χρόνια, την χτύπησε ο τύφος, ο οποίος δυστυχώς την άφησε σχεδόν τυφλή από το ένα της µάτι.
Το 1945 ένας Γερµανός αιχµάλωτος, τής είχε κάνει εγχείρηση στην κόρη – και έτσι άρχισε να ανακτά σιγά-σιγά την όρασή της.
Δυστυχώς ο εμφύλιος και η φτώχεια που επικρατούσε τότε στη γενέτειρα, σημάδεψαν την εφηβική της καρδιά. Γι’ αυτό η “Παιδούπολη” στο Ιωσηφόγλειο της Νέας Σµύρνης, φάνταξε στα μάτια της σαν σανίδα σωτηρίας.
Στα δυο χρόνια που φοίτησε, είχε μάθει πολλά όπως είχε δηλώσει σε συνέντευξη στην τότε συνάδελφό μας Ευγενία Παυλοπούλου.
Με χίλια ζόρια και στερήσεις, κατάφερε
και τελείωσε το Γυμνάσιο στο Τσοτύλι, για το οποίο ήταν πολύ περήφανη.
Ήθελε να συνεχίσει, να πάει στο πανεπιστήμιο, να γίνει καθηγήτρια, αλλά η ζωή έπαιξε σκληρά παιχνίδια …
Τότε πάρθηκε η μεγάλη απόφαση για το υπερπόντιο ταξίδι στην Αυστραλία. Ένας δελεαστικός προορισμός, με χίλιες δυο υποσχέσεις για καλύτερη ζωή και ασφαλές μέλλον.
Ήταν 13 του Απρίλη του 1958, όταν πάτησε στην έφτασε εδώ. Θυμάται ότι όλα τής ήταν δύσκολα και ότι µπερδεύονταν με το τί άφησε πίσω και τί βρήκε στη νέα πατρίδα. Ήταν βλέπετε και η δυσκολία στην γλώσσα. Στεναχωριόταν που δεν μπορούσε να βρει αρμόζουσα δουλειά.
ΟΙ ΓΛΥΚΕΣ ΕΓΓΟΝΟΥΛΕΣ ΤΗΣ
Η ζωή όμως τής χαμογέλασε όταν άρχισε να διδάσκει στα ελληνικά Απογευματινά μας σχολεία, µε τους αείμνηστους δασκάλους Κολοκοτρώνη και Ευθυµιάδη.
Το Γιώργο, τον άντρα της τον γνώριζε από την Ελλάδα. Ήταν οικογενειακοί φίλοι.
Και εκεί που ήταν όλα μπερδεμένα, έγινε ο σύντροφος της ζωής της…
Απέκτησαν δυο παιδιά. Το πρώτο γεννήθηκε πρόωρα και απεβίωσε. Ο Τόνι τους όμως, τούς χάρισε δυο κούκλες, τις εγγονούλες της που στόλιζαν γλυκά κάθε μέρα της ζωής της.
Δυστυχώς στις 23 Νοεµβρίου του 1998, ο Γιώργος εγκατέλειψε τα εγκόσμια. Ήταν φορέας ηπατίτιδας από την εποχή του πολέµου. Την κόλλησε, όταν τους είχαν κλείσει οι Γερµανοί σε µία εκκλησία και ήπιε νερό από την κολυµπήθρα.
Και όμως. Η Ζαφειρώ τα κατάφερε. Στάθηκε στα πόδια της και συνέχισε τη ζωή της. Συνέχισε να διαβάζει το “Νέο Κόσμο” με τη βοήθεια µεγεθυντικού φακού.
Και παρά το προχωρημένο της ηλικίας της, δεν έπαψε να ενδιαφέρεται για την παροικία και τα Ελληνικά μας Σχολεία. Τί και αν η όρασή της ήταν περιορισµένη. Μια καλή Σαμαρίτισσα τής διάβαζε τα νέα, γιατί αυτή ήταν η Ζαφειρώ. Ήθελε να είναι πάντα ενημερωμένη.
Σήµερα όµως, η αείμνηστη φίλη μας, βαδίζει άλλους δρόμους και μάς χαµογελά από ψηλά.
Ευχόμαστε το ταξίδι της στον αγαπημένο της Γιώργο και στο παιδάκι τους, να είναι ήπιο και γλυκό.
Καλό παράδεισο.
Πληροφορίες για την ημέρα και ώρα της κηδείας, διαβάστε στις σελίδες με τις Αγγελίες Κηδειών.