«Εδώ για να μείνεις πρέπει να δείξεις σεβασμό και στην προσωπικότητα του άλλου αλλά και στον χώρο που σε φιλοξενεί»
«Να κι ο Αχμέτ πήγε έξω, κύριος, έκανε το τσιγαράκι του και γύρισε. Όταν μένεις κάπου πρέπει να δείξεις σεβασμό και στην προσωπικότητα του άλλου αλλά και στον χώρο που σε φιλοξενεί. Κάποιον μπορεί να τον ενοχλεί ο καπνός» εξηγεί ο κ. Γιώργος.
Η κα Σοφία, είναι η μοναδική γυναίκα -μητέρα 4 παιδιών- που μένει εκεί εδώ και έναν χρόνο. Αυτήν την περίοδο δεν εργάζεται, ενώ πριν μετακομίσει στο υπνωτήριο, είχε μετατρέψει σε σπίτι το αμάξι της. «Βίλα κοτέτσι δηλαδή!» σχολιάζει περιπαικτικά ο κ. Γιώργος που δεν τον παρεξηγούν, γιατί όπως μας διευκρινίζει, είναι πειραχτήρι. Μια κακή κατάληξη της σχέσης με την επί 12ετιας σύντροφό του, τον έστειλε προσωρινά στο υπνωτήριο όμως το φως της επανασύνδεσης έχει ανάψει και σύντομα θα αναζητούν ξανά σπίτι στις μικρές αγγελίες.
«Ο κ. Γιώργος μας βοηθάει σε όλα, ό,τι χρειαστούμε είναι πάντα πρόθυμος» μας εξηγεί η κα Ζερβουδάκη, με εκείνον να της ανταπαντά ότι του χρωστάει έναν λαγό αλλά αυτή τη φορά να φέρει και πατάτες.
Ρωτάμε την κα Σοφία αν την ενοχλούν οι άντρες με τις φασαρίες τους. Η απάντηση είναι αυτόματη και αρνητική.
«Αυτοί που έκαναν φασαρίες έχουν φύγει. Όποιος φωνάζει, φεύγει» εξηγεί ο κ. Γιώργος.
Κάθε βράδυ στις 7, υπάλληλος security ανοίγει το υπνωτήριο για τους φιλοξενούμενους που περνούν εκεί τη νύχτα και φεύγουν στις 9 το επόμενο πρωί. «Μιλάμε, κάνουμε πλάκες, παίζουμε με τα κινητά, βλέπουμε τηλεόραση» μας λέει η κα Σοφία. Εξαίρεση μέρες όπως η σημερινή με πρόβλεψη για ακραία φαινόμενα ή μέρες γιορτών, όπως Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά που είναι ανοικτό όλο το 24ωρο.
Στους επόμενους στόχους της κοινωνικής πολιτικής του δήμου Χανίων, μετά την συγκέντρωση όλων των κοινωνικών δομών στο πολυδύναμο κοινωνικό κέντρο στη Ρεγγίνα, είναι και η διεύρυνση της λειτουργίας του.
«Και τη μέρα;» τους ρωτάμε. «Ε, σε κανένα μεροκάματο όταν υπάρχει, αλλιώς στα ΚΤΕΛ».
Και μετά τις 9 το πρωί όμως, οι υπηρεσίες είναι κοντά στους αστέγους, για τις ιατρικές τους εξέτασεις, επιδόματα, παροχές, ψυχολογική και κοινωνική υποστήριξη.
«Αύριο το πρωί Μανώλη μου θα έρθει να σε πάρει το αμάξι της πρόνοιας να σε πάει στο νοσοκομείο» υπενθυμίζει η κα Ζερβουδάκη στον Αχμέτ από τη Συρία -κατά κόσμο Μανώλη-.
«Τρεις ώρες σε ένα κρεβάτι με πέταξαν, ούτε γιατρός δεν με πλησίασε, τους έλεγα πονάνε τα πόδια μου» λεει εκείνος με παράπονο, δείχνοντας στην αντιδήμαρχο τα αποτελέσματα των εργαστηριακών του εξετάσεων. Τα πόδια του είναι όντως γεμάτα έλκη, μετά από ατύχημα που είχε στην ηλεκτροκόλληση όπως μας εξηγεί και η εικόνα είναι αποκρουστική και σίγουρα επικίνδυνη για την υγεία του. Δικαιολογημένη η απογοήτευσή του λοιπόν, από την εμπειρία του στα Επείγοντα του Νοσοκομείου Χανίων.
Με τον Αμπτούλ από τον γειτονικό Λίβανο, έχουν πολλά να μοιραστούν για τα προβλήματα της υγείας τους, τη σκληρή ζωή τους και τις βασανισμένες πατρίδες τους.
Η αστεγία είναι ένα πολυδιάστατο φαινόμενο, δεν μπορείς εύκολα να το προσεγγίσεις, μας εξηγεί η κα Ζερβουδάκη: «Είναι όμως πολύ σημαντικό, να φαίνεται, να νιώθουν αυτοί οι άνθρωποι ότι έχουν κάποιον. Είμαστε κοινωνικά όντα, έχουμε την ανάγκη του ανήκειν και κανείς δεν μπορεί και δεν πρέπει να ζει στη μοναξιά» σημειώνει.
Τους χαιρετάμε με μια αναμνηστική φωτογραφία και αναχωρούμε, αφού τους ευχαριστούμε για τη ζεστή φιλοξενία, ανανεώνοντας το ραντεβού μας για την επόμενη φορά που θα μας ξεναγήσουν και στα υπνοδωμάτια. Γιατί, η αποψινή μας επίσκεψη ήταν αιφνιδιαστική και δεν είχαν προλάβει να συμμαζέψουν…
zarpanews.gr – Φανή Νικηφοράκη