Θέλουμε κι άλλες γιορτέςΜη μας ενώνει μόνο ο θάνατος
Έτσι είναι η μουσική εδώ στα μέρη μου
Δεν έχω Έχω χίλια περιστέρια κι όλα τρώνε από το χέρι μου
Φυσικά, τα έχω αμολημένα
Σε ταράτσες, σε μπαλκόνια, σε φανάρια στημένα
Κι αν είν’ τα πόδια τους νεκρά και τα φτερά τους κομμένα
Δε θα πεθάνουνε προτού ν’ αναφέρουν σ’ εμένα Να ξυπνούσα μέσα στις χριστουγεννιάτικες πιτζάμες μου
Να ‘γραφα ένα γράμμα να ζητούσα
Να μην τρέχουνε τα χρόνια σα χώμα από τις παλάμες μου
Πόσο θα μου πάρει να ξεχάσω και την ματαιοδοξία μου να σπάσω
Είναι σαν να μ’ έστειλαν ξανά να πάρω μαϊντανό και πράσο
Σφίγγω τα λεφτά στα δάχτυλα μου μην τα χάσωΤηνΔεν έχουν ακόμα παιδιά, έχουν δυο γάτες, ένα μαξιλάρι
Βλέπουνε Master Chef στον καναπέ, στοιχηματίζουνε ποιος θα το πάρει
Το κορίτσι θέλει να μπορεί να κρίνει, Μπέργκμαν, Κουροσάβα και Φελίνι
Θέλει να γυρίσει όλη τη Γη δύο φορές κι ας πιστεύει ότι είναι εξωγήινη
Το αγόρι το ρωτάει η ψυχολόγος γιατί νιώθει το άγχος πως γίνεται εμπόδιο Δεν του αρέσει και καλά να μιλάει γι’ αυτά, αλλά τριάντα μες στο Καυτατζόγλειο
Daily offender, crazy Eastender
Είκοσι mg Cipralex, no pun intended
Το κορίτσι προτιμάει τη μαγεία, ξεπέρασε τις κρίσεις της χωρίς χημεία
Το αγόρι φοβάται τον θάνατο, φοβάται το τέλος, φοβάται την ανυπαρξίαΣκιά είναι, ε;
Κολλάει το κεφάλι μου, ρε φίλε
Μιλάω σε κάποιον, αλλά μάλλον προτιμάω να μιλάω σε περισσότερους
Νομίζω δουλεύειΤο αγόρι μεγάλωσε αλλιώτικα και κάποια απ’ αυτά δεν τα καταλαβαίνειΤο κορίτσι πιστεύει στη φύση, το αγόρι προτιμάει τις ιδέεςΤο κορίτσι αγαπάει τα δέντρα, το αγόρι αγαπάει τις κεραίεςΚι έτσι κυλάνε οι μέρες κι οι νύχτες τους με διαφωνίες και με αγκαλιέςΑπό τη Γαλάτιστα ως τη Βαρκελώνη, απ’ τους εγκλεισμούς ως τις ακρογιαλιέςΑκούνε του Βούλγαρη την Αντιλόπη μέσα σε μια πτήση κάτω από τα άστραΤο κορίτσι δε φοβάται τα αεροπλάνα πια, τα τραίνα της φέρνουνε δάκρυαΤίποτα συγκλονιστικό, άλλη μία ιστορίαΈνα αγόρι και ένα κορίτσι που ζουν στην Ελλάδα το ’23Κι αν ό,τι αγαπάν κινδυνεύειΚι αν μαύρο σκοτάδι τους παραμονεύειΚι αν ούτε ένα φύλλο στη Γη δε σαλεύειΑυτός της ραπάρει κι αυτή του χορεύει, γιατίΚαμία αρρωστοφοβία, καμία κρίση πανικού
Ούτε η κοινωνία η ίδια, όσο κι αν προσπαθούν
Ακόμα και θαμμένοι μέσα σε τόνους από σκουπίδια
Προσπαθώντας να βρούν ο ένας τον άλλον
Και κουνώντας τις θέσεις τους
Πάντα θα έχουν τις ευτυχισμένες ημέρες
Ή τουλάχιστον αυτό αξίζει να πιστεύουμε