Μια ιστορία δύναμης και ελπίδας εκτυλίσσεται στο Αγρίνιο«Αν υπάρχει έστω μία ελπίδα για ζωή, δεν έχουμε δικαίωμα να την αρνηθούμε».Και μαζί μας βγήκε ξανά… η ζωή.Τα μικρά, τα απλά, τα αυτονόητα που κάποτε έμοιαζαν μακρινά.Ένα χαμόγελο.Μια βόλτα.Ένα κούρεμα.Μια κανονική στιγμή.Όμως πριν φτάσουμε εδώ…υπήρξαν δύο φράσεις που δεν θα ξεχάσω ποτέ.Η πρώτη, στην Ελλάδα, από το γιατρό του Μάριου όταν τον ρώτησα γιατί τον απορρίπτεται να πάει για μεταμόσχευση;«Μπορεί να σου φανεί σκληρό Εύη αλλά θα δώσουμε ένα συκώτι κάπου που θα πάει χαμένο;»Η δεύτερη, εδώ στην Ιταλία, από τους μεγάλους γιατρούς που τον ανέλαβαν:«Αν υπάρχει έστω μία ελπίδα για ζωή, δεν έχουμε δικαίωμα να την αρνηθούμε.»Ανάμεσα σε αυτές τις δύο φράσεις…χωράει όλη η αλήθεια.Ανάμεσα στην άρνηση και στην ευθύνη.Ανάμεσα στην καταδίκη και στην απόφαση.Ανάμεσα στο «όχι» και στο «θα παλέψουμε».Και κάπου εκεί ήταν ένα παιδί.Ο Μάριος.Και σήμερα… είναι εδώ.Γιατί τελικά, η ζωή δεν είναι δεδομένη.Είναι στάση.Είναι επιλογή.Είναι μάχη.Και κάποιοι επιλέγουν να την πετάνε…και κάποιοι να τη σώζουν και να την επιστρέφουν καλύτερη.Εμείς σήμερα απλά…. τη ζούμε»
