Τη Δέσποινα ΛιΝτυμένη την ποντιακή ζουπούνα λίγο πριν εμφανιστεί σε εκδήλωση του συλλόγου της «Δημήτριος Υψηλάντης» Ν. Φιλαδέλφειας (φωτ.: Δέσποινα Λι)Ήρθα το 1998, μόνη μου σε νεαρή ηλικία.Εμένα μου άρεσε πολύ η Ιταλία. Το 1997 ένας οικογενειακός μας φίλος έτυχε να έρθει στην Ελλάδα για δουλειές. Είπε στον πατέρα μου πως μπορεί να βοηθήσει για να βγάλω βίζα. Εγώ τότε σκέφτηκα πως από την Ελλάδα θα ήταν εύκολο να περάσω μετά στην Ιταλία. Με την Ιταλία ήμουν παθιασμένη από μικρή. Είμαι μοναχοπαίδι και μεγάλωσα βλέποντας με τον πατέρα μου ιταλικό ποδόσφαιρο στην τηλεόρασή μας! Μας άρεσε πολύ, ήταν η αγαπημένη μας διασκέδαση.Η Δέσποινα Λι στο αρχαίο στάδιο της Ολυμπίας κατά την παραλαβή της ολυμπιακής φλόγας για τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, το 2022, με τη δημοσιογραφική ιδιότητά της (φωτ.: Δέσποινα Λι)Κοίταξε, στην αρχή δυσκολεύτηκα λίγο γιατί δεν γνώριζα τόσο καλά τη γλώσσα. Όμως ποτέ δεν ένιωσα πως ήμουν ξένη και δεν μου συμπεριφέρονται καλά! Να φανταστείς το 2014-15 που έκανα αίτηση για να πάρω την ελληνική υπηκοότητα, πέρασα από συνέντευξη με πέντε άτομα εξεταστική επιτροπή. Οι άλλοι υποψήφιοι που προηγήθηκαν έβγαιναν μέσα σε πέντε λεπτά από την εξέταση. Εμένα, ίσως επειδή τους άρεσε η επικοινωνία μας, με κράτησαν 35 λεπτά!Ο γάτος της οικογένειας, ο Αθηναίος κεραμιδόγατος κύριος Χουάν, που στα κινέζικα σημαίνει «κίτρινος» (φωτ.: Δέσποινα Λι)Μα έτσι είναι. Εδώ αν μιλήσεις για κάποια αστοχία σου θα σου πουν δεν πειράζει, μη στεναχωριέσαι, θα περάσει και αυτό. Υπάρχει κατανόηση.Ναι, έχω βαφτιστεί. Όπως σου είπα είμαι Ελληνοκινέζα με τα όλα μουΔεν είναι τυχαίο. Είμαστε αρχαίοι πολιτισμοί. Στην Κίνα έχουμε πολιτισμό 5.000 χρόνων. Τα τελευταία 70 χρόνια έχουμε κομμουνισμό. Σε αυτά τα χρόνια έχουν αλλάξει κάποια πράγματα, έχει παραγκωνιστεί ο αρχαίος πολιτισμός μας. Είχαμε Ταοϊσμό, είχαμε Κομφουκιανισμό, είχαμε Βουδισμό. Όπως η Ελλάδα είναι γεννήτορας του Δυτικού πολιτισμού, έτσι και η Κίνα είναι γεννήτορας του Ανατολικού πολιτισμού. Στην Ελλάδα που αντιπροσωπεύει τη Δύση για εμάς στην Κίνα, γεννήθηκαν η Ελευθερία και η Δημοκρατία. Στην Κίνα είχαμε τον Αυτοκράτορα. Να σημειώσουμε πως την Ελλάδα εμείς οι Κινέζοι την λέμε XILA (προφέρεται Χίλα, από το Ελλάς) και όχι Greece (από το Γραικία) όπως ο υπόλοιπος κόσμος. Αναγνωρίζουμε δηλαδή τη συνέχειά της από την Αρχαία Ελλάδα!Η γραφή της λέξης Ελλάς στη μανδαρινική κινέζικη γλώσσαΚοίταξε, θα σου μιλήσω για εμένα. Εγώ όταν γυρνάω στην Κίνα για να δω τους γονείς μου, νιώθω πως πήγα ταξίδι. Δυστυχώς έχουν αλλάξει πολλά πράγματα που με συνέδεαν με τη χώρα μου. Έχει γκρεμιστεί το παλιό μας σπίτι, το σχολείο μας δεν υπάρχει πλέον, χτίστηκε καινούργιο, πέθανε η γιαγιά μου που με μεγάλωσε… Η πόλη έχει αλλάξει στο βωμό της ανάπτυξης, δεν θυμίζει σε τίποτα την πόλη όπου μεγάλωσα. Το μόνο σταθερό είναι οι γονείς μου, γι’ αυτούς επιστρέφω.Εργάζομαι στην εταιρεία Chinatown ΕΠΕ. Εκδίδουμε τη μοναδική κινέζικη εφημερίδα σε έντυπη μορφή στην Ελλάδα που κυκλοφορεί και στις δύο γλώσσες, κινέζικα και ελληνικά, την China-Greece TimesΗ Δέσποινα Λι με τις πρωθιέριες στην τελετή αφής της ολυμπιακής φλόγας για τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, το 2022, ως δημοσιογράφος της εφ. China-Greece TimesΠριν κάμποσο καιρό γνώρισα μια κυρία στο γυμναστήριο. Μου μιλούσε συνεχώς για το σωματείο της, τον Σύλλογο Ποντίων Νέας Φιλαδέλφειας «Δημήτριος Υψηλάντης»Με συγχορευτή της, κρατώντας τη σημαία του αγαπημένου της συλλόγου (φωτ.: Δέσποινα Λι)Όταν φεύγαμε από το Φεστιβάλ και σταματήσαμε με το λεωφορείο μας στο μπλόκο των αγροτών έξω από την Καρδίτσα. Κατεβήκαμε όλοι στο δρόμο και ο σύλλογός μου μαζί με άλλους συλλόγους, άρχισε να περπατάει προς το μέρος όπου βρίσκονταν οι αγρότες με τα τρακτέρ τους, τραγουδώντας και παίζοντας με τις λύρες και τα νταούλια. Τραγουδούσαν μέσα από την ψυχή τους. Συγκινήθηκα. Ρώτησα τότε τον Γιώργο Σαραφίδη από το σύλλογό μας τι σημαίνουν τα λόγια του τραγουδιού και μου εξήγησε. Τι ωραία λόγια έχουν τα ποντιακά τραγούδια, αλλά δυστυχώς δεν τα καταλαβαίνω ακόμα! Χορεύοντας φτάσαμε στο σημείο εκείνο όπου ήταν οι αγρότες.Με τη συγχορεύτριά της και μέλος του Ποντιακού Συλλόγου «Δημήτριος Υψηλάντης» Ν. Φιλαδέλφειας, Ελένη Ουσταμπασίδου στο μπλόκο των αγροτών λίγο έξω από την Καρδίτσα μετά το τέλος του 19ου Φεστιβάλ της ΠΟΕ (φωτ.: Δέσποινα Λι)Σίγουρα υπάρχουν! Εγώ όμως όταν φοράω την ποντιακή φορεσιά ή το μπλουζάκι του συλλόγου δεν είμαι πλέον η Δέσποινα, είμαι μέλος του συλλόγου «Δημήτριος Υψηλάντης» της Ν. Φιλαδέλφειας. Είμαστε μια ομάδα 18 ατόμων. Ο ένας βοηθάει τον άλλον, και αυτό με συγκινεί. Έχουμε τη Δήμητρα Ματσινού, η οποία είναι η καλή μας νεράιδα! Μας φροντίζει όλους. Να φανταστείς ότι τώρα για το Φεστιβάλ κουβάλησε μαζί της άσπρα καλσόν σε περίπτωση που κάποια χορεύτρια έχανε ή είχε ξεχάσει το δικό της. Εγώ όπως σου είπα είμαι μοναχοπαίδι, δεν έχω ζήσει αυτήν την αδελφική αγάπη, αυτήν την ατμόσφαιρα. Μοιραζόμαστε φαγητό, μιλάμε για τα προβλήματά μας, αν μπορούμε βοηθάμε ο ένας τον άλλον ώστε να λυθούν. Και μόνο που θα ακούσεις τον συνάνθρωπό σου μέσα στο σύλλογο και θα του πεις έναν παρηγορητικό λόγο στη στεναχώρια του ή θα χαρείς με τη χαρά του, είναι μεγάλο μοίρασμα. Αυτό με συγκινεί!Κοίτα, πρώτα από όλα έχω να σου δηλώσω ότι ο αγαπημένος μου χορός είναι η Σέρρα! Βέβαια όπως μου λένε δεν χορεύεται από γυναίκες, αλλά έστω και έτσι, όταν χορεύουν οι άντρες στο σύλλογο εγώ είμαι από πίσω τους και μαθαίνω.Με μέλη του Συλλόγου στο προαύλιο του ναού της Αγίας Ευφημίας, στη Νέα Φιλαδέλφεια Αττικής (φωτ.: Δέσποινα Λι)Τον ξεχωρίζω! Δεν ξέρω την ιστορία του. Όπως προείπα έχω μια «αγνή» οπτική για τους ποντιακούς χορούς, τους βλέπω με καθαρή μάτια όπως βλέπεις τα πάντα για πρώτη φορά. Καταλαβαίνω από τον τρόπο που τον διδάσκει ο χοροδιδάσκαλός μας στους συγχορευτές του συλλόγου μας, πως αυτός ο χορός έχει άμεση σχέση με πόλεμο! Έχω την αίσθηση πως οι χορευτές αυτοί είναι άντρες που πολεμάνε για τη χώρα τους, την πατρίδα τους, να προστατέψουν την οικογένειά τους. Αυτό καταλαβαίνω από τις κινήσεις.Και όχι μόνο η κίνηση, ο ρυθμός, η μουσική, ο τρόπος. Όταν στην αρχή οι άντρες πάνε ο ένας πίσω από τον άλλον και γυρίζουν μπροστά ορθώνοντας το ανάστημά τους, είναι σαν να είναι ένα ζωντανό τείχος που λέει «προστατεύουμε ό,τι έχουμε από πίσω μας: το έδαφός μας, την πατρίδα μας, τα σπίτια μας, τα παιδιά μας, τους γέροντες γονείς μας», αυτό έχω καταλάβει βλέποντας αυτόν το χορό. Θα ήθελα να μάθω παραπάνω γι’ αυτόν.
Θα έχετε την ευκαιρία. Θα σας στείλω το βιβλίο μου που θα κυκλοφορήσει σε λίγο διάστημα. Τιμή μας που χορεύετε τους χορούς μας και τιμή μου που χορέψαμε μαζί στο 19ο Φεστιβάλ Ποντιακών Χορών της ΠΟΕ.
Αλεξία Ιωαννίδου
