Μπαίνουμε για να πλησιάσουμε τη μνήμη.Άνθρωποι χωρίς χρώμα, χωριά χωρίς φωςΓέλασαν, θρήνησαν, αγάπησαν, δούλεψαν, γέμισαν τις πλατείες και τις εκκλησίες με φωνές και ανάσες – όχι με σκιές.Την επιστρέφουμε πιο κοντά στην αλήθεια της.Το χρώμα δεν προσθέτει φαντασία· αφαιρεί την απόστασηΝα κρατήσουμε τις γενιές που δεν πρόλαβαν να αφηγηθούν.Να κρατήσουμε τις κοινότητες πριν αλλάξουν για πάντα.
Να κρατήσουμε τη συλλογική μνήμη όχι ως μουσειακό αντικείμενοΕνώνει το τότε με το τώρα.
Κάνει τον θεατή να σταθεί λίγο περισσότερο μπροστά στη φωτογραφία, να ψάξει πρόσωπα, να αναρωτηθεί:
«Ποιος ήταν; Τι ζωή είχε; Μήπως του μοιάζω;»Είναι πράξη σεβασμού.Και ίσως, μέσα από αυτό, να θυμηθούμε κι εμείς ποιοι είμαστε.
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Χαλκιδική – Xalkidiki Politiki .