Η πόλη των λουλουδιών και των θρύλωνΑνθηδόνα: Το μυθικό λιμάνι των Αργοναυτών και της Βασιλικής Πορφύρας που «κρύβεται» δίπλα στη Χαλκίδα 3Ανθηδόνα: Το μυθικό λιμάνι των Αργοναυτών και της Βασιλικής Πορφύρας που «κρύβεται» δίπλα στη Χαλκίδα 4
Ένα λιμάνι αριστούργημα της μηχανικής
Το αρχαίο λιμάνι της Ανθηδόνας ήταν ένα τεχνολογικό επίτευγμα για την εποχή του. Διέθετε δύο λιμενοβραχίονες, τον προσήνεμο και τον υπήνεμο, σχηματίζοντας μια ασφαλή αγκαλιά για τα πλοία. Η είσοδός του μπορούσε να σφραγιστεί με αλυσίδα, προστατεύοντας τον στόλο τόσο από τους ισχυρούς βοριάδες όσο και από τις εχθρικές επιδρομές. Οι επισκέπτες σήμερα μπορούν να διακρίνουν κατασκευές που χρονολογούνται κυρίως στην Ιουστινιανιανή περίοδο, αν και η θεμελίωση του λιμένα ανάγεται στους Κλασικούς ή Ελληνιστικούς χρόνους.
Από την ακμή στην παρακμή και τη μετακίνηση
Η σταδιακή παρακμή της πόλης ήρθε κατά τη Βυζαντινή περίοδο. Οι ανελέητες πειρατικές επιδρομές ανάγκασαν τους κατοίκους να εγκαταλείψουν την παραλία και να αναζητήσουν ασφάλεια στην ενδοχώρα. Μετακινήθηκαν στις βόρειες πλαγιές του όρους Κτυπάς (Μεσσάπιο), ιδρύοντας τον οικισμό που εξελίχθηκε στη σημερινή κοινότητα των Λουκισίων.
Φεύγοντας, πήραν μαζί τους αρχιτεκτονικά μέλη από τα αρχαία κτίσματα, τα οποία ενσωμάτωσαν στον ναό του Αγίου Γεωργίου, ένα μοναδικό μνημείο που στέκει σήμερα ως γέφυρα ανάμεσα στον αρχαίο και τον βυζαντινό κόσμο. Στην ευρύτερη περιοχή, οι ιστορικές αναφορές του Στράβωνα μας θυμίζουν και την τραγική ιστορία του Σαλγανέα, του πλοηγού του Περσικού στόλου που θυσιάστηκε άδικα, αφήνοντας το όνομά του στον γειτονικό λόφο.
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Εύβοια – Eviathema.gr .
Ένα λιμάνι αριστούργημα της μηχανικής
Το αρχαίο λιμάνι της Ανθηδόνας ήταν ένα τεχνολογικό επίτευγμα για την εποχή του. Διέθετε δύο λιμενοβραχίονες, τον προσήνεμο και τον υπήνεμο, σχηματίζοντας μια ασφαλή αγκαλιά για τα πλοία. Η είσοδός του μπορούσε να σφραγιστεί με αλυσίδα, προστατεύοντας τον στόλο τόσο από τους ισχυρούς βοριάδες όσο και από τις εχθρικές επιδρομές. Οι επισκέπτες σήμερα μπορούν να διακρίνουν κατασκευές που χρονολογούνται κυρίως στην Ιουστινιανιανή περίοδο, αν και η θεμελίωση του λιμένα ανάγεται στους Κλασικούς ή Ελληνιστικούς χρόνους.
Από την ακμή στην παρακμή και τη μετακίνηση
Η σταδιακή παρακμή της πόλης ήρθε κατά τη Βυζαντινή περίοδο. Οι ανελέητες πειρατικές επιδρομές ανάγκασαν τους κατοίκους να εγκαταλείψουν την παραλία και να αναζητήσουν ασφάλεια στην ενδοχώρα. Μετακινήθηκαν στις βόρειες πλαγιές του όρους Κτυπάς (Μεσσάπιο), ιδρύοντας τον οικισμό που εξελίχθηκε στη σημερινή κοινότητα των Λουκισίων.
Φεύγοντας, πήραν μαζί τους αρχιτεκτονικά μέλη από τα αρχαία κτίσματα, τα οποία ενσωμάτωσαν στον ναό του Αγίου Γεωργίου, ένα μοναδικό μνημείο που στέκει σήμερα ως γέφυρα ανάμεσα στον αρχαίο και τον βυζαντινό κόσμο. Στην ευρύτερη περιοχή, οι ιστορικές αναφορές του Στράβωνα μας θυμίζουν και την τραγική ιστορία του Σαλγανέα, του πλοηγού του Περσικού στόλου που θυσιάστηκε άδικα, αφήνοντας το όνομά του στον γειτονικό λόφο.