Με μια δημόσια ανάρτηση που κινείται ανάμεσα στη θλίψη, την αγωνία και την κοινωνική αφύπνιση, ο Ανδρέας Κωνσταντάτος καταθέτει τη δική του παρέμβαση για το σοκ που έχει προκαλέσει στην Κεφαλονιά η υπόθεση του θανάτου της Μυρτούς. Ο έμπειρος δημοσιογράφος δεν στέκεται μόνο στο τραγικό γεγονός, αλλά θέτει ευθέως ερωτήματα για την παραβατικότητα, τα ναρκωτικά, την αστυνόμευση, τη λειτουργία του συστήματος υγείας και, τελικά, για το αν η κοινωνία θα φωνάξει ή θα ξεχάσει. Δυστυχώς, πίσω από τις εικόνες του καλοκαιριού και την τουριστική ευφορία, υπάρχει μια άλλη πραγματικότητα.Πού είναι οι μηχανισμοί πρόληψης, η ουσιαστική αστυνόμευση; Πού είναι η παρουσία και η φροντίδα και το ενδιαφέρον του Δήμου ; Πόσο επαρκές είναι το σύστημα υγείας όταν τίθεται ζήτημα ζωής και θανάτου;Από την άλλη πλευρά, η λειτουργία του Νοσοκομείου εκείνο το τραγικό πρωινό χαρακτηρίστηκε από τον υπουργό Υγείας ως «άμεμπτη» παρά την πανθομολογούμενη έλλειψη γιατρών και νοησλευτών. Κανείς δεν αγνοεί το πολιτικό κόστος που θα είχε η παραδοχή πλημμελούς λειτουργίας των εφημεριών. Ωστόσο, αν πράγματι επιδιώκεται να υπάρξει διαφάνεια και να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στο Νοσοκομείο, δεν αρκούν γενικές διαβεβαιώσεις αλλά απαντήσεις για τα εβδομήντα λεπτά που η Μυρτώ βρισκόταν εκεί. Ελπίζουμε πως η ΕΔΕ δεν διατάχθηκε μονο για τη “νοσοκόμα” αλλά θα ‘φωτίσει” όλες τις πλευρές για να διορθωθούν αν υπάρχουν “αστοχίες” . Άλλωστε κανείς σ αυτή την τραγική ιστορία δεν αναζητά εύκολους στόχους για κριτική. Υπάρχουν οι δράστες, που έχουν συλληφθει και θα κριθούν από τη Δικαιοσύνη.Η απώλεια αυτή πρέπει να γίνει αφετηρία. Να ανοίξει μια ουσιαστική συζήτηση για τους νέους μας, για την ασφάλεια μέρα και νύχτα, για τον έλεγχο της παρανομίας και την εξάπλωση των ναρκωτικών, για τις συμμορίες κάθε είδους, αλλά και κυρίως για τις «ασθένειες» στην υγειονομική περίθαλψη και την αστυνόμευση.Πάνω απ’ όλα, όμως, να ξαναχτίσουμε ως κοινωνία την εμπιστοσύνη. Να μη νιώθει κανείς μόνος και απροστάτευτος μέσα στη νύχτα. Να μη θεωρείται φυσιολογικό αυτό που δεν είναι.
Η οδύνη δεν πρέπει να χαθεί μέσα στο θόρυβο της καθημερινότητας. Πρέπει να γίνει φωνή. Μια φωνή που θα μας ταρακουνήσει όλους.Για να μη συνηθίσουμε το αδιανόητο.
ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΤΟΣ