«Ανακαλώντας Σχολικές Αναμνήσεις 50+ Χρόνια Μετά»: Μια Συγκινητική Πρωτοβουλία του Συλλόγου Δομοκιτών Αθήνας

Διαβάστε επίσης:Ψαχνά Ευβοίας: Ο Ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος – Ένα λαμπρό αρχιτεκτονικό κόσμημα του 20ου αιώνα

· Ότι αγάπησαν το Δομοκό που ήταν σχεδόν για όλους τους ο πρώτος διορισμός, ή η πρώτη φροντιστηριακή εμπειρία, ενώ εντυπωσιάστηκαν από τη θέληση και δίψα για μάθηση των μαθητών, εφόδιο για μια καλύτερη ζωή, καθώς και από το επίπεδό τους σε σύγκριση με άλλα σχολεία που υπηρέτησαν τα επόμενα χρόνια.

Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο Δημήτρης Κοίλιαρης, ακόμη κυριαρχεί στη μνήμη του «η γόνιμη και εποικοδομητική συνεργασία, την οποία είχαμε σε ένα σχολείο υποδειγματικής λειτουργίας, το οποίο στελέχωναν αξιότατοι συνάδελφοι καθηγητές, πλήρως καταρτισμένοι, φιλόπονοι και συνεργάσιμοι».

Ή η Αμαλία Κοτιώνη που ανέφερε στο χαιρετισμό της ότι «Τότε λειτουργούσαμε με 42 παιδιά στην τάξη. Στριμωγμένα μεν αλλά αγόγγυστα και περιέργως λειτουργικά ! Εποικοδομητικά ! Δεν θυμάμαι να χρειάστηκε να τιμωρήσω ποτέ κάποιο παιδί….! Ούτε καν να υψώσω την φωνή μου ! Όταν θέλει κάποιος να κάνει απλά τη δουλειά του, κι άλλος να μάθει, τότε συντελούνται τα μικρά – μεγάλα θαύματα της προσφοράς και αντιπροσφοράς των δώρων και των αντίδωρων, μαθητές και μαθητριούλες μου του ορεινού αέρα της αριστείας».

Ας σημειωθεί ότι την εξαετία 1974-1980, ο αριθμός των μαθητών στο δευτεροβάθμιο Σχολείο Δομοκού, σύμφωνα με δημοσιευμένα στοιχεία, κυμαίνονταν από 800 έως 900 μαθητές και μαθήτριες.

· Ότι ακόμη και σήμερα μας βλέπουν ως μαθητές και έτσι θα μας θυμούνται και στο μέλλον (Θανάσης Μακαρές και άλλοι), ο οποίος προκάλεσε αμέτρητα γέλια με την αναφορά στο συμφοιτητή του και καθηγητή μαθηματικών στο Σχολείο μας, Γρηγόρη Παπαβασιλείου.

· Ότι δέθηκαν με πολλούς συμμαθητές μας, με μερικούς από τους οποίους διατηρούν σχέσεις μέχρι σήμερα, ενώ κάποιοι που έκαναν παρέα ή είχαν στενότερες σχέσεις με μαθητές κατά τη διάρκεια της σχολικής ζωής, βρέθηκαν αντιμέτωποι με το σκληρό και για τους ίδιους, αντιεκπαιδευτικό σύστημα της εποχής (Χατζηγεωργιάδου, Μητροπέτρος).

Συγκίνησαν επίσης, δημιουργώντας πολλαπλά θετικά ως πρωτόγνωρα συναισθήματα, οι συμμαθητές μας που πήραν τον λόγο. Ειδικότερα :

· Kυριάρχησε το γέλιο, πολύ γέλιο από τις σπαρταριστές αφηγήσεις του Γιώργου Μπουργανού και του Κώστα Τρούμπουλου.

· Αναδείχθηκε μέσα από τις ομιλίες των Δημήτρη Ντάσιου, Βάγιας Τολιοπούλου, Στέλλας Κολοβού και Θανάση Χαλεπλή, η σκληρή ζωή των συμμαθητών μας από χωριά που διέμεναν στο Δομοκό σε μικρά φτωχικά δωμάτια, δυο – δυο, τρείς – τρείς, με πολλές στερήσεις και φτώχεια, αποχωρισμένοι από το στενό οικογενειακό περιβάλλον τους από την ηλικία των 12 ετών, ενηλικιώμενοι γρήγορα και απότομα.

· Αναδείχθηκε μέσα από τις ομιλίες των Κώστα Σουφλέρη και Νίκου Τσώνη, η σχέση με καθηγητές και μαθητές από τα σχολικά τα χρόνια και τα μηνύματα που πέρασαν οι πρώτοι στα παιδιά και τα εγγόνια από εκείνες τις αναμνήσεις (Νίκος Τσώνης). Δύο συμμαθητές με καταγωγή από τη Νέα Μάκριση που μετακινούνταν καθημερινά με λεωφορεία από το χωριό τους στο Δομοκό, επιστρέφοντας μετά το μάθημα ξανά στο χωριό τους.

· Αναδείχθηκε μέσα από την ομιλία του Αντώνη Καρακούση, η άσκηση πολλαπλής βίας στα χρόνια της δικτατορίας από συγκεκριμένους καθηγητές, όχι από τους παρόντες, σε βάρος μαθητών, με αποτέλεσμα κάποιοι να εγκαταλείψουν το σχολείο, αιτία που προέρχονταν και από το σκληρό αντιεκπαιδευτικό σύστημα της εποχής, όχι μόνο σε βάρος μαθητών κατά κανόνα.

· Αναδείχθηκε μέσα από την ομιλία της Βάντας Τσακατάρα που αποφοίτησε το 1980, η ιδιαίτερη σχέση που αναπτύχθηκε μεταξύ των συμμαθητών της με τον φιλόλογο καθηγητή Μπάμπη Γιακοβή, που είχε η τάξη της για τρία χρόνια, ο οποίος τους δάνειζε λογοτεχνικά βιβλία και ποίησης, καλλιεργώντας τους την αγάπη για τα Ελληνικά Γράμματα που τους συνοδεύει μέχρι σήμερα.

· Αναδείχθηκαν μέσα από την ομιλία του γράφοντα, στιγμές από τη μαθητική και κοινωνική ζωή των συμμαθητών μας και εμού στο Δομοκό, που έμειναν ως γλυκόπικρες αναμνήσεις σήμερα μετά από 50 – 55 χρόνια, άλλοτε προκαλώντας γέλιο τότε και τώρα, και άλλοτε ενθυμούμενος το καταπιεστικό σύστημα της τότε εποχής εκπαιδευτικό και γενικότερο.

· Αναδείχθηκαν μέσα από την ομιλία του Βαγγέλη Χριστακόπουλου, στιγμές από τη βραδινό περπάτημα με συμμαθητές του (Ηλία Λαμπή, Γιάννη Δούκα και Σωτήρη Στούρη), από το Φροντιστήριο του Θανάση Μακαρέ μέχρι το σπίτι του πρώτου, κοντά στην Κεραμίδα, με ενδιάμεσες στάσεις (όπως η παλιά Στρατώνα), συζητώντας τις εφηβικές τους ανησυχίες και πολλά άλλα από την σχολική τους ζωή. Περπάτημα που κρατούσε μία με δύο ώρες μέχρι να φθάσουν στα σπίτια τους, διανύοντας μία απόσταση 200 – 250 μέτρων.

· Αναδείχθηκαν μέσα από την ομιλία της Ευδοκίας Οικονόμου, στιγμές από το παρελθόν που συνδέονται με το παρόν, που όπως τόνισε «Νομίζω πως όλοι στεκόμαστε εδώ, όχι μόνο ως άνθρωποι του παρόντος, με τη διαδρομή που χάραξε ο καθένας, αλλά και ως εκείνα τα παιδιά των μαθητικών χρόνων που ποτέ δεν έπαψαν να υπάρχουν μέσα μας. Έτσι νοιώθω κι εγώ…. Μοιραστήκαμε τα ίδια θρανία, τα ίδια γέλια, τις ίδιες μικρές αγωνίες. Ήμασταν ένας μικρός κόσμος που μεγάλωνε μαζί, χωρίς να το συνειδητοποιεί. Και σήμερα τόσα χρόνια μετά, στεκόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλον. Όχι όπως τότε…. αλλά με κάτι από τότε να επιμένει μέσα μας. Ένα αόρατο νήμα που, όπως φαίνεται δεν κόπηκε ποτέ».

Να είσαστε βέβαιοι ότι θα υπάρχει και ανάλογη συνέχεια από το Σύλλογό μας.

Με τη διεξαγωγή νέων εκδηλώσεων και δραστηριοτήτων στους επόμενους μήνες και χρόνια, που θα είναι το ίδιο ενδιαφέρουσες με τη χθεσινή. Θα υπάρχει δε πάντοτε έγκαιρη ενημέρωση προς εσάς, με κάθε πρόσφορο μέσο και επαφή μαζί σας.

Τονίζουμε ιδιαίτερα, ότι θέλουμε να είσαστε πάντα κοντά μας, όχι μόνο με την ενεργή συμμετοχή σας στις δραστηριότητες του Συλλόγου, αλλά και με συμβουλές, προτάσεις και συνεχή υποστήριξη προς το Διοικητικό μας Συμβούλιο.

Καλή συνέχεια σε όλους και καλή αντάμωση !

Θα τα ξαναπούμε σύντομα.