Η ελληνική ύπαιθρος συνεχίζει να εκφράζει την αγανάκτησή της μέσω μαζικών κινητοποιήσεων, μπλόκων και αποκλεισμών δρόμων, με συμμετοχή αγροτών, κτηνοτρόφων και μελισσοκόμων σε όλη τη χώρα. Οι κινητοποιήσεις δεν είναι τυχαίες: αποτελούν την απάντηση σε χρόνια αδιέξοδα, με τις συνθήκες παραγωγής να γίνονται όλο και πιο ασφυκτικές και τα κυβερνητικά μέτρα να αποδεικνύονται ανεπαρκή.
Παρά τις συνεχείς υποσχέσεις, τα μέτρα στήριξης που εξαγγέλλει η κυβέρνηση παραμένουν επιφανειακά και αποσπασματικά. Η αύξηση των επιδοτήσεων σε ελάχιστα προϊόντα, οι προσωρινές μειώσεις σε κάποιες εισφορές ή οι εξαγγελίες για «επιδότηση καυσίμων» δεν αντιμετωπίζουν τη ριζική αιτία των προβλημάτων: το αυξημένο κόστος παραγωγής, την πτώση των τιμών στην αγορά, τη φορολογική πίεση και την αβεβαιότητα στις αποζημιώσεις από φυσικές καταστροφές.
Η κατάσταση επιδεινώνεται από τις καθυστερήσεις στην καταβολή των ενισχύσεων της ΚΑΠ, τη μηδενική προστασία απέναντι στις ελληνοποιήσεις προϊόντων και τις αθέμιτες πρακτικές μεγάλων εμπορικών δικτύων, που οδηγούν σε περαιτέρω συρρίκνωση του εισοδήματος των αγροτών. Τα μέτρα της κυβέρνησης, έτσι όπως εφαρμόζονται, είναι περισσότερο επικοινωνιακά παρά ουσιαστικά, αφήνοντας τους παραγωγούς εκτεθειμένους.
Αντί για ουσιαστικό διάλογο, η κυβέρνηση επιλέγει την καταστολή και τις απειλές. Δηλώσεις περί «νόμιμης εφαρμογής» και προειδοποιήσεις για πρόστιμα ή δικαστικές διώξεις δημιουργούν κλίμα εκφοβισμού, αλλά δεν λύνουν κανένα πρόβλημα. Οι αγρότες δεν αντιδρούν για να προκαλέσουν αναστάτωση – αγωνιούν για την επιβίωσή τους και για τη βιωσιμότητα της ελληνικής αγροτικής παραγωγής.
Η πραγματικότητα είναι ξεκάθαρη: χωρίς γενναία μέτρα που να αντιμετωπίζουν το κόστος παραγωγής και κυρίως μακρόχρονη και καλά σχεδιασμένη αγροτική πολιτική, την αβεβαιότητα στην αγορά και την προστασία των παραγωγών, οι κινητοποιήσεις θα συνεχιστούν και θα κλιμακώνονται. Η κυβέρνηση πρέπει να εγκαταλείψει τα επικοινωνιακά τελεσίγραφα και να δώσει ουσιαστικές απαντήσεις, διαφορετικά η υπαίθρος θα συνεχίσει να βγαίνει στους δρόμους – με την ευθύνη των αδιέξοδων πολιτικών να βαραίνει αποκλειστικά την ίδια.