Για το Δημοτικό Θέατρο «Κέφαλος» και τη μόνιμη χρήση του ως χώρου Δημοτικών ΣυμβουλίωνΑντιθέτως, θέτει ένα σοβαρό ερώτημα:
αν κάτι είναι προβληματικό, παύει να είναι προβληματικό επειδή απλώς επαναλαμβάνεται επί δεκαετίες;Ή μήπως πρέπει να αποδεχθούμε όλοι μας το αυτονόητο ότι δηλαδή κάθε Δημοτική Αρχή έχει την ευθύνη να διορθώνει λάθη και αστοχίες που παγιώθηκαν με τον χρόνο;Το πιο ανησυχητικό, όμως, είναι ότι όλο αυτό μοιάζει να μην θεωρείται καν πρόβλημαΗ απονομή δικαιοσύνης είναι ύψιστη πράξη δημοκρατίας – όμως δεν γίνεται σε σκηνή θεάτρου, αλλά σε δικαστική αίθουσα.
Το ίδιο ισχύει και εδώ.Το ζήτημα είναι ο ρόλος και η ταυτότητα του χώρουΕίναι χώρος πολιτισμού, μνήμης και συμβολισμού.
Δεν μπορεί να λειτουργεί ταυτόχρονα ως:το γεγονός ότι ο κατεξοχήν πολιτιστικός χώρος της πόλης χρησιμοποιείται μόνιμα για άλλες λειτουργίες, αποτελεί και μια σιωπηλή παραδοχή πολιτιστικής απραξίαςΣτρέφεται υπέρ του πολιτισμού της Κεφαλονιάς.
Κλείνω ξεκάθαρα: η θέση μου δεν είναι πολιτική, δεν είναι αντιπολιτευτική αλλά και δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Δεν απευθύνεται σε παρατάξεις, αλλά στη συνείδηση του τόπου. Όποιος θέλει να την εντάξει σε κομματικά παιχνίδια, απλώς απομακρύνεται από την ουσία. Για μένα το ζήτημα τελειώνει εδώ: το Δημοτικό Θέατρο «Κέφαλος» είναι χώρος πολιτισμού – και μόνο.
Αγαθάγγελος Γεωργακάτος