Στην πόλη της Μαριούπολης το ελληνικό στοιχείο ήταν έντονο, καθώς εκεί ζούσαν 150 χιλιάδες Έλληνες, ενώ στην περιφέρειά της υπάρχουν 29 χωριά Ελλήνων.
Το ντοκιμαντέρ του BBC «20 ημέρες στη Μαριούπολη» είναι αποκαλυπτικό και συγκλονιστικό.
Κανείς δεν γνωρίζει τον ακριβή αριθμό των Ελλήνων νεκρών της Μαριούπολης, κατά την διάρκεια του πολέμου στην Ουκρανία. Ελάχιστοι από το Εθνικό Κέντρο, ούτε καν οι γνωστοί έμποροι της “εθνικοφροσύνης”, ενδιαφέρθηκαν να μάθουν πόσοι από τον ελληνικό πληθυσμό της Μαριούπολης έχασαν τα σπίτια τους, τις επιχειρήσεις τους και τα αγαθά τους.
Οι τοπικοί ρωσόδουλοι στον Έβρο, οι ρωσοραγιάδες, σε οιαδήποτε δημόσια η μη θέση κι αν βρίσκονται, από θεσμική ως την φαντασίωση ότι είναι αρχηγοί κόμματος, υπηρετώντας την μαύρη προπαγάνδα των πουτινιστών δεν είπαν λέξη για τον Ελληνισμό της Μαριούπολης και τα πάθη του. Η «πατριωτική ευαισθησία» τους είναι κοντή. Δεν βλέπει τα εγκλήματα της αγαπημένης τους Ρωσίας. Γι’ αυτό «ποιούν την νήσσαν».
Αλλά και ο ΔΗΜΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗΣ, έστω και στο πλαίσιο της αδελφοποίησής του με τον ΔΗΜΟ ΜΑΡΙΟΥΠΟΛΗΣ, δεν κινητοποιήθηκε σε κανένα επίπεδο. Από την ηθική δημόσια υποστήριξη έως την στήριξη των Ελλήνων της Μαριούπολης που αναζήτησαν στέγη και ασφάλεια στην Ελλάδα. Οι αδελφοποιήσεις και τα σχέδια δράσης και συνεργασιών που τις συνοδεύουν πρέπει να είναι ζωντανές, να έχουν ορατά και μετρήσιμα αποτελέσματα. Αλλιώς δεν πρέπει να υπογράφονται. Ή αν αποδειχθούν νεκρές να διαλύονται, όπως ορίζει η νομοθεσία.
Το ίδιο νεκρές είναι επίσης οι αδελφοποιήσεις του Δήμου Αλεξανδρούπολης με Δήμο Λακατάμιας (1994), τον Δήμο Μπουργκάς (1997), τον Δήμο Καλύμνου (1998), τον Δήμο Σοσνόβυι Μπορ (2011) και τον Δήμος Βιμπόρσκι Αγίας Πετρούπολης(εκτός της Αγίας Νάπας, προς το παρόν). Είναι ΝΕΚΡΕΣ και μη χρήσιμες. Γι’ αυτό πρέπει να επανεξεταστεί η συνέχεια τους ή η ενεργοποίησή τους.
Δημοσθένης Δούκας