Η σήραγγα του Τυμφρηστού λειτουργεί σαν πύλη του χρόνου. Από τη μια πλευρά, η Φθιώτιδα με τους αυτοκινητόδρομους και την αστική βιασύνη. Από την άλλη, η Ευρυτανία, ο πιο ορεινός νομός της Ελλάδας, όπου το χιόνι σκεπάζει τις κορυφές στο Βελούχι, και τα χωριά που κρέμονται από πέτρινες πλαγιές σαν φωλιές αετών.
Καφενείο κυρίας Δήμητρας: Ο Χρόνος που πάγωσε
Το καφενείο στην πλατεία στο χωριό Άγιος Αθανάσιος δεν βρίσκεται σε οδηγούς. Το μαθαίνεις από τους ντόπιους, ή τυχαίνει να το συναντήσεις. Μέσα, η ξυλόσομπα στη μέση «μπουμπουνίζει». Πάνω της, φλούδες πορτοκαλιού ψήνονται και αρωματίζουν τον χώρο. Η κυρία Δήμητρα φτιάχνει ελληνικό καφέ στη χόβολη, με καϊμάκι που στέκεται σαν σύννεφο. Το γλυκό του κουταλιού, κάστανο, έρχεται στο μικρό το πιατάκι. Καθόμαστε και ακούμε ιστορίες. Παλιοί χειμώνες όπου το χιόνι έφτανε δύο μέτρα. Χωριά που αποκλείονταν για εβδομάδες. Άνθρωποι που έφευγαν και άλλοι που έμεναν. «Εδώ δεν έρχονται πολλοί τουρίστες», λέει η Δήμητρα. «Αλλά όσοι έρχονται, ξέρουν γιατί».
Βελούχι: Στη Ρίζα του Χιονιού
Την τελευταία μέρα ανεβαίνουμε στο Χιονοδρομικό Κέντρο Βελουχίου. Στα 1.840 μέτρα, το τοπίο είναι αλπικό. Χιονισμένες κορυφές, αλλά με λιγοστό χιόνι, γαλάζιος ουρανός, απέραντη θέα. Κοιτάζουμε τις κορυφές της Στερεάς Ελλάδας να χάνονται στον ορίζοντα. Η θέα και μόνο, αξίζει την ανάβαση. Στη συνέχεια, πηγαίνουμε στο Κρίκελλο. Διασχίζεις πυκνό ελατοδάσος που μοιάζει αδιαπέραστο, και ξαφνικά ξεπροβάλλει το χωριό. Η πέτρινη πλατεία με τον ναό του Αγίου Νικολάου και τα αιωνόβια πλατάνια είναι η τέλεια εικόνα αποχαιρετισμού.
Η Ευρυτανία δεν δίνει τα μυστικά της εύκολα. Είναι τόπος σκληρός, που ζητάει υπομονή. Αλλά όσοι μένουν αρκετά για να ακούσουν, όχι μόνο να δουν, ανταμείβονται με κάτι σπάνιο στη σύγχρονη Ελλάδα: αυθεντικότητα που δεν συγκρίνεται.