Κάπου στα βάθη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τότε που οι δρόμοι ήταν λιθόστρωτοι και οι αυτοκράτορες όριζαν τις ζωές των ανθρώπων, λέγεται πως έζησε ένας ιερέας με το όνομα Βαλεντίνος. Ήταν, όπως ψιθυρίζεται μέσα στους αιώνες, ένας άνθρωπος πράος και θαρραλέος. Την εποχή του αυτοκράτορα Κλαύδιος Β΄ Γοτθικός, – απ’ όσο λέγεται – οι νέοι στρατιώτες δεν επιτρεπόταν να παντρεύονται για να είναι καλύτεροι πολεμιστές, εκείνος όμως φέρεται να ένωνε κρυφά ερωτευμένα ζευγάρια. Ίσως γι’ αυτό το όνομά του έμεινε δεμένο με την αγάπη· ίσως γιατί η αγάπη πάντα βρίσκει τρόπο να ανθίζει, ακόμη και στις πιο σκληρές εποχές.
Η 14η Φεβρουαρίου δεν ήταν πάντοτε ημέρα καρδιών και λουλουδιών. Στην αρχαία Ρώμη, οι μέρες εκείνες ήταν αφιερωμένες σε γιορτές γονιμότητας και αναγέννησης. Με το πέρασμα του χρόνου και την εξάπλωση του Χριστιανισμού, οι παλιές τελετές με πιο παγανιστικές μορφές ξεθώριασαν και η μορφή του αγαπησιάρικου Βαλεντίνου πήρε τη θέση τους. Κι έπειτα, αιώνες αργότερα, στον μεσαιωνικό κόσμο, ποιητές όπως ο Geoffrey Chaucer έγραψαν πως τέτοια μέρα τα πουλιά διαλέγουν το ταίρι τους. Κάπως έτσι, η γιορτή άρχισε να ντύνεται με ρομαντισμό και προσμονή.
Με τα χρόνια, οι ιστορίες έγιναν παραδόσεις και οι παραδόσεις συνήθειες. Κάρτες με τρυφερά λόγια, κόκκινα τριαντάφυλλα, σοκολάτες και δείπνα υπό το φως των κεριών έγιναν το νέο πρόσωπο της ημέρας. Άλλοι τη βλέπουν σαν ευκαιρία να μιλήσουν για όσα νιώθουν κι άλλοι σαν μια γιορτή που παρασύρθηκε από τα φώτα των βιτρινών και την εμπορική λάμψη. Κι όμως, πίσω από όλα αυτά, παραμένει μια απλή ιδέα: η ανάγκη του ανθρώπου να αγαπά και να αγαπιέται.
Ίσως τελικά η αξία του Αγίου Βαλεντίνου να μη βρίσκεται μόνο σε μια συγκεκριμένη ημερομηνία. Ίσως να βρίσκεται στις μικρές, απρόσμενες πράξεις — σε ένα λουλούδι που προσφέρεται χωρίς αφορμή, σε έναν καλό λόγο που λέγεται μια τυχαία μέρα. Γιατί μπορεί η ιστορία να μπλέκει θρύλους και αλήθειες, όμως η αγάπη, όταν είναι αληθινή, δεν χρειάζεται ημερολόγιο.
Λουίζου Αντριάνα