Γράφει ο Φώτης Αλεξόπουλος Οικονοµολόγος, μέλος του ΙΝΚΑ/Γενική Οµοσπονδία Καταναλωτών Ελλάδος– Να κατανοεί ότι το νερό δεν είναι ανεξάντλητο αγαθό.
– Να αντιλαµβάνεται το αποτύπωµα νερού των προϊόντων που καταναλώνει.
– Να υιοθετεί πρακτικές εξοικονόµησης στην καθηµερινότητα.
– Να συνδέει τη σπατάλη µε το κόστος που µεταφέρεται στις επόµενες γενιές.
Η περιβαλλοντική εκπαίδευση δεν µπορεί να είναι αποσπασµατική. Πρέπει να ξεκινά από το σχολείο, να ενισχύεται µέσω δηµόσιων καµπανιών και να συνοδεύει κάθε µεταρρύθµιση στη διαχείριση των υδάτων.– Κλιµακωτή τιµολόγηση µε αυξηµένο κόστος για υπερκατανάλωση.
– Ενσωµάτωση περιβαλλοντικού τέλους για µεγάλους καταναλωτές.
– Κίνητρα για εξοικονόµηση και επενδύσεις σε τεχνολογίες χαµηλής κατανάλωσης.
– ∆ιαφοροποίηση µεταξύ παραγωγικής και σπάταλης χρήσης.– Κίνδυνος κοινωνικού αποκλεισµού ευάλωτων οµάδων.
– Επιβάρυνση µικρών αγροτών σε ήδη πιεσµένο παραγωγικό περιβάλλον.
– Μετακύλιση του κόστους στον τελικό καταναλωτή τροφίµων.
– Ελλιπείς ελεγκτικοί µηχανισµοί και άνιση εφαρµογή.
Η λύση δεν µπορεί να είναι µονοδιάστατη. Η κοινωνική προστασία πρέπει να συνδυαστεί µε την περιβαλλοντική υπευθυνότητα. Ένα βασικό όριο κατανάλωσης µε χαµηλή τιµή για την κάλυψη βασικών αναγκών, και αυστηρή κλιµάκωση πέραν αυτού, θα µπορούσε να αποτελέσει µια ισορροπηµένη προσέγγιση.– Σε σύγχρονα αρδευτικά δίκτυα µε περιορισµό απωλειών.
– Σε τεχνολογίες στάγδην άρδευσης και «έξυπνης γεωργίας».
– Σε αλλαγή καλλιεργητικών προτύπων όπου απαιτείται.
– Σε αξιοποίηση επαναχρησιµοποιηµένου νερού.– Ή θα οργανώσουµε σήµερα µια δίκαιη και βιώσιµη πολιτική υδάτων,
– ή θα κληροδοτήσουµε αύριο ένα περιβαλλοντικό και κοινωνικό αδιέξοδο.
Η ευθύνη απέναντι στις επόµενες γενιές δεν είναι ρητορική διατύπωση. Είναι πολιτική υποχρέωση.