Του Δημήτρη Βαλάντη Καραμπουρούνη.
Και όμως, την πέμπτη ημέρα, όλα αυτά εξαφανίστηκαν. Πετάχτηκαν. Μαζεύτηκαν βιαστικά και κατέληξαν εκεί όπου δεν ανήκουν: Στα σκουπίδια.
Όχι γιατί εμπόδιζαν. Όχι γιατί υπήρχε κίνδυνος. Αλλά επειδή, προφανώς, κρίθηκε πως το πένθος είχε “λήξει” και χαλούσαν την αισθητική εικόνα της πρόσοψης του καταστήματος.
Η φωτογραφία με τα αντικείμενα μνήμης να λείπουν τραβηγμένη 3 ημέρες μόλις μετά την κηδεία του Χρήστου.
Η πράξη αυτή δεν είναι απλώς άστοχη. Είναι βαθιά ασέβεια και δεν αφορά τα κασκόλ ή τα κεριά ως αντικείμενα. Αφορά αυτό που συμβόλιζαν. Τη μνήμη ενός νεκρού. Την ανάγκη της κοινωνίας να πει «δεν σε ξεχάσαμε».
Κανείς δεν ζήτησε να μείνουν για πάντα. Μα λίγες ακόμη ημέρες θα ήταν το ελάχιστο. Ένα ίχνος αξιοπρέπειας, έστω και αν ήταν μαζεμένα σε κάποιο άλλο σημείο του πεζοδρομίου που έχει καταλάβει εδώ και χρόνια ως ιδιοκτησία του το συγκεκριμένο μαγαζί με τις άδειες και τις “ευλογίες” του Δήμου.
Ο Χρήστος δεν ήταν «ένας πελάτης». Ήταν άνθρωπος της γειτονιάς. Εργαζόμενος. Οπαδός, όχι απλά φίλαθλος. Και οι οπαδοί, με όλες τους τις υπερβολές, ξέρουν να τιμούν τους νεκρούς τους. Όταν τους αφαιρείς το δικαίωμα αυτό, τους αφαιρείς κάτι πολύ περισσότερο από ένα πανί ή ένα κερί.
Ο σεβασμός δεν μετριέται σε ώρες λειτουργίας ούτε σε ημερολόγια. Μετριέται σε στάση. Και εδώ, δυστυχώς, η στάση ήταν φτωχή. Πολύ φτωχή για τη μνήμη ενός νέου ανθρώπου που δεν θα ξαναγυρίσει.
Κάποια πράγματα δεν «καθαρίζονται». Τιμούνται.